ഇന്ത്യയിൽ എസ്.ഐ.ആറുമായും (Special Intensive Revision-SIR) തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയർന്നുവരുന്ന തർക്കങ്ങൾ വാസ്തവത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പ്രശ്നമാണ് എന്ന് നമ്മൾ പലരും തിരിച്ചറിയാതെ പോവുകയാണ്. ഇത് യാദൃച്ഛികമായി ഉണ്ടായ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രതിസന്ധിയോ അല്ലെങ്കിൽ വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റ് നിർമ്മാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രക്രിയയിൽ വന്നിട്ടുള്ള അല്ലെങ്കിൽ വരുത്തിയിട്ടുള്ള അബദ്ധങ്ങളോ ആയി ചുരുക്കിക്കാണുന്നത് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയമായ തിരിച്ചറിവിന്റെ അഭാവം കൂടിയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.   

കാരണം, ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമാകുന്നതിനും ഏതാണ്ട് ഇരുപത്തിയഞ്ചോ അതിലധികമോ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇന്ത്യയെ നിർവ്വചിച്ചത്, ഇന്ത്യൻ ദേശീയതയെ നിർവ്വചിച്ചത് സവർക്കറാണ്. 1923-ലായിരുന്നു ആ നിർവ്വചനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. അന്നു മുതൽ ഇന്ത്യ എന്നത് ഒരു മനുവാദ കേന്ദ്രീകൃത ബ്രാഹ്മണിക്കൽ ദേശീയതയാണ് വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് സംഘപരിവാർ വളരെ കൃത്യമായിത്തന്നെ പറഞ്ഞുവെച്ച കാര്യമാണ്.  ഇതൊരു പുതിയ കാര്യം പോലെ നമ്മളിൽ പലരും കാണുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് മുഖ്യധാര രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരോ നേതാക്കളോ അതുപോലെ തന്നെ സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകരിൽ ചിലരും കാണുന്നത്. അവർക്ക് ചരിത്രം അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണോ അല്ലെങ്കിൽ ബോധാബോധങ്ങളിൽ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെ അവർ ഒട്ടും പരിഗണിക്കാത്ത നിലപാട് സൂക്ഷിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ എന്നുള്ളത് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.

ഇന്ത്യ എന്നത് എന്താണ് എന്ന് നിർവ്വചിച്ചുകൊണ്ട്, ദേശീയത എന്താണ് എന്ന് നിർവ്വചിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ കൃത്യമായിത്തന്നെ സവർക്കറും തുടർന്ന് ഗോൾവാൾക്കറും ഇന്ത്യയുടെ ശത്രുക്കളെ ആ കാലം മുതൽ തന്നെ അടയാളപ്പെടുത്തി വെച്ചതായി നമുക്ക് കാണാൻ പറ്റും. അങ്ങനെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ശത്രുക്കൾ ആരെല്ലാമാണ് എന്ന് നോക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ, അവർ വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന രാജ്യം ഏതാണ് എന്ന് അവരുടെ കൃതികളിലൂടെ കടന്നുപോയ ആർക്കും ബോധ്യപ്പെടുന്നതാണ്. ഇന്നും സംഘപരിവാർ ആ നിലപാടിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയതായി ഒരു തരത്തിലുള്ള പ്രഖ്യാപനങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടില്ല; അതേ നിലപാടിന്റെ തുടർച്ചയിലാണ് അവർ ഈ കാലമത്രയും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

മാത്രമല്ല, നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ ഗവൺമെന്റ് അധികാരത്തിൽ വരുന്നതിനും വളരെ മുൻപ് തന്നെ വാജ്പേയിയുടെ സർക്കാർ പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയും നടപ്പിലാക്കപ്പെടാതെ പോവുകയും ചെയ്ത പൗരത്വ ബില്ലിന്റെ തുടർച്ചയാണ് ഇപ്പോഴും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്നും നമ്മളിൽ പലരും ഓർക്കാറില്ല.

ഇന്ത്യയിൽ ബ്രാഹ്മണിക മനുവാദ കേന്ദ്രീകൃത വ്യവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് ആരെല്ലാമാണ് ശത്രുക്കളാവുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സവർക്കറും ഗോൾവാൾക്കറും അവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റ് സൈദ്ധാന്തികരും സംഘപരിവാറിന് വേണ്ടി മുന്നോട്ടുവെച്ച ആദർശങ്ങൾ എന്ന് നമ്മൾ കാണേണ്ടതുണ്ട്. മനുവാദ കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണിക രാഷ്ട്ര നിർമ്മിതിയെ എതിർക്കാൻ ഇന്ത്യയിൽ സാധ്യതയുള്ള—അന്നുതന്നെ എതിർപ്പ് അവർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു—വിഭാഗങ്ങൾ എന്ന നിലയിലാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മുസ്ലീങ്ങളെ, ക്രിസ്ത്യാനികളെ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെ അവർ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്.

മുസ്ലീങ്ങൾ എന്നത് 'ഏക മുസ്ലീം' എന്ന അർത്ഥത്തിലല്ല. ഇന്ത്യയിലല്ല, ലോകത്ത് തന്നെ പല തരത്തിലുള്ള മുസ്ലീം സമുദായങ്ങളും ഉണ്ട് എന്ന് അവർക്കറിയാം. ഇസ്ലാം മതത്തിന്റെ ആവിർഭാവത്തിന് ശേഷം നൂറോ ഇരുന്നൂറോ കൊല്ലങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ വിവിധ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും വിവിധ വിഭാഗങ്ങളുമായി മുസ്ലീങ്ങൾ മാറിയിട്ടുണ്ട് എന്നും, വ്യത്യസ്തമായ മുസ്ലീം വിഭാഗങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും ജീവിക്കുന്നുണ്ട് എന്നും അവർക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം. പക്ഷേ, എല്ലാ ഇസ്ലാമിക വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന മുസ്ലീം സമുദായങ്ങൾക്ക് അകത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു ജീവിതചര്യ അല്ലെങ്കിൽ ജീവിത വ്യവസ്ഥ എന്നുള്ളത് ജാതി വ്യവസ്ഥയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതായിരുന്നില്ല.   

ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ പല പ്രദേശങ്ങളിലും മേൽക്കോയ്മ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് കീഴ്പെട്ടും, മേൽക്കോയ്മ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അല്ലെങ്കിൽ മേൽക്കോയ്മ വരേണ്യ വിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിത രീതി അറിയാതെ പിന്തുടർന്നും ജാതിയുടെ പല തരത്തിലുള്ള വിവേചനങ്ങളും സൂക്ഷിക്കുന്ന മറ്റ് മതവിഭാഗങ്ങൾ തീർച്ചയായും ഇന്ത്യയിലുണ്ട് എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇതിന്റെയൊക്കെ അടിത്തറ മനുവാദ കേന്ദ്രീകൃതമായ ബ്രാഹ്മണിക പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ് എന്നുള്ളത് ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തെയും ആശയാധികാര വ്യവസ്ഥയെയും വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ഏതൊരാൾക്കും എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന വസ്തുതയാണ്.   

അതുപോലെ തന്നെയാണ് ക്രിസ്തുമതം എന്നുള്ളത്. ക്രിസ്തുമതം അതിന്റേതായ ഒരു ജീവിത പദ്ധതി മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ, അതിനകത്ത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ത്യയിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥ അതേപടി നിലനിർത്താനോ മനുവാദ കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണാധിപത്യം (Brahmanic Hegemony) നിലനിർത്താനോ ഒരു ഇടമില്ല എന്നത് അവർക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.   

പോത്തേരി കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ 'സരസ്വതീവിജയം' എന്ന നോവലിൽ കാണുന്നത് പോലെ, നാട്ടിൽ പുറന്തള്ളപ്പെട്ട മരത്തൻ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നേടി ജഡ്ജ് ആകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ജഡ്ജ് അല്ലെങ്കിലും നിയമ വിദഗ്ദ്ധനാകുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ഭരണസാരഥ്യത്തിലേക്ക് വരെ എത്തുന്ന ഡോ. ബി. ആർ. അംബേദ്കർ ഉണ്ടായി എന്നുള്ളത് തീർച്ചയായും ഈ അനുഭവങ്ങളെ സാധൂകരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം അല്ലെങ്കിൽ ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം പ്രധാനം ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് അംബേദ്കറെപ്പോലെയുള്ളവർ ഉണ്ടാകുന്നത്. അങ്ങനെ ഒട്ടനവധി പുതിയ ചിന്തകൾ—യുക്തിവാദപരമായിട്ടുള്ള, ഭൗതികവാദപരമായിട്ടുള്ള, ശാസ്ത്ര കേന്ദ്രീകൃതമായിട്ടുള്ള, മാനവിക കേന്ദ്രീകൃതമായിട്ടുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾ—ഉണ്ടായി. 

പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ നടപ്പിലാക്കിയ എസ്.ഐ.ആർ. (SIR) പ്രക്രിയക്കെതിരെ ബങ്കുര-1 ബ്ലോക്കിലെ നാതുൻഗ്രാം ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ മുസ്‌ലിം സംഘടനകളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന പ്രതിഷേധം.

ആ നിലയിലൊക്കെ ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്കും ഇസ്ലാം മതത്തിലേക്കും ആളുകൾ പരിവർത്തിക്കപ്പെട്ടത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ കിരാതമായ അയിത്തവും പീഡനങ്ങളും ഒഴിവാക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയാണ് എന്ന് ചരിത്രകൃതികൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സി. കൃഷ്‌ണന്റെ ഒരു ലേഖനത്തിലെ തലവാചകം തന്നെ "എനിക്കൊരു ജോർജ്ജ് കുട്ടി ആയാൽ മതിയായിരുന്നു" എന്നാണ്. കാരണം, ജോർജ്ജ് കുട്ടിക്ക് നടന്നുപോകാവുന്ന ഒരു വഴിയിൽ, അധഃകൃത വർഗ്ഗമായി ബ്രാഹ്മണ്യം മുദ്രകുത്തിയ വിഭാഗത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന ഒരു കൃഷ്ണനോ ഗോപാലനോ നടന്നുപോകാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ കേരളത്തിലും ഇന്ത്യയിലും നിലനിന്നിരുന്നു എന്നത് ഒരു നഗ്നസത്യമാണ്. എന്നാൽ നമ്മളിന്ന് എളുപ്പം കാര്യങ്ങൾ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ എന്ന് പറയുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെയല്ല ആ കാലത്ത് ഉദ്ദേശിച്ചതും മുൻപിൽ കണ്ടതും. മറിച്ച് കമ്മ്യൂണിസം, മാർക്സിസം, സോഷ്യലിസം എന്ന ആദർശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഉയർന്നുവരുന്ന വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയാണ്. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തെ തുടർന്നോ പിന്നീട് റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തെ തുടർന്നുമൊക്കെ ഉയർന്നുവന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ബ്രാഹ്മണിക് ഹെജിമണിയെയും എല്ലാ തരത്തിലുള്ള ആധിപത്യ-അധികാര വ്യവസ്ഥകളെയും എതിർക്കുന്ന ആളുകളായിട്ടാണ് അവർ കണ്ടത്. ആ അർത്ഥത്തിലാണ് 'കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ' എന്ന് ഒരു വിശാലമായ പദമായി (Blanket Term) ഗോൾവാൾക്കർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആളുകൾ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. 

ആരാണ് ഇന്ത്യക്കാരൻ, ആരാണ് ഇന്ത്യൻ ദേശീയതയുടെ അവകാശി എന്ന് ചിത്രീകരിച്ച് രൂപപ്പെട്ടു വന്ന ആർ.എസ്.എസ്സിന് കേരളത്തിൽ മാത്രം അഞ്ചായിരത്തിലധികം ശാഖകൾ ഉണ്ട് എന്നാണ് പറയുന്നത്. നമ്മുടെ കൺമുമ്പിൽ, നമ്മുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എന്ന് പറയുന്ന രീതിയിലാണ് ഈ ശാഖകളൊക്കെ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ളത്.  സുധീഷ് മിന്നി ആർ.എസ്.എസ്. വിട്ടതിനുശേഷം എഴുതിയ 'നരക സാകേതത്തിലെ ഉള്ളറകൾ' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായി വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, തൊപ്പി വെച്ചതിന്റെ പേരിൽ സ്കൂളിന് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയെ കഞ്ഞിക്കോ ഭക്ഷണത്തിനോ കൊണ്ടുവന്ന പാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭീകരമായി മർദ്ദിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും, അതിന് നിർദ്ദേശം കൊടുത്ത കാര്യവാഹകിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം എഴുതുന്നുണ്ട്.  

അതുപോലെ, തീയ്യനായ അദ്ദേഹത്തിന് പൂണൂൽ കെട്ടിക്കൊടുത്ത ഒരു സന്ദർഭത്തെക്കുറിച്ചും പറയുന്നുണ്ട്. ഇതിനകത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജാതി മേധാവിത്വത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് ആദ്യമായി തിരിച്ചറിവ് വന്ന ഒരു സന്ദർഭമായിരുന്നു അത്. അഞ്ചുവയസ്സുള്ള കുട്ടികളെ ശാഖയിൽ കൊണ്ടുപോയി മറ്റുള്ളവരെ ശത്രുക്കളാക്കി, ജാതി മേധാവിത്വത്തിന്റെ ആശയ സംഹിതയ്ക്കകത്ത് വളർത്തിയെടുക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.   

പലരും ചോദിക്കാറുണ്ട്, "ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണർ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്ന ആളുകളാണോ? അവർക്ക് ഇതിലൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?" എന്ന്. പക്ഷേ നമ്മൾ ആലോചിക്കേണ്ടത്, സുധീഷ് മിന്നിയെപ്പോലുള്ള ഒട്ടനവധി ആളുകളെ ചട്ടുകങ്ങളാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഗുജറാത്ത് കലാപകാലത്ത് വളരെ സാധാരണക്കാരനായ, പാവപ്പെട്ട മോച്ചിയെ (ഖുതുബുദ്ദീൻ അൻസാരിയുടെ ചിത്രത്തിലെ അശോക് പാർമർ എന്ന ദലിതൻ) ഉപയോഗിച്ചത് ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. അണുബോംബ് വർഷിച്ചതിന് ശേഷമുണ്ടായ ദുരന്തം കണ്ട് ഓപ്പൺഹൈമർക്ക് മാനസിക പ്രയാസം ഉണ്ടായതുപോലെ, പിന്നീട് ഈ പാവം മനുഷ്യൻ കുറ്റബോധമേറ്റ് പശ്ചാത്തപിക്കുകയും കരഞ്ഞുനിലവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ലോകം കണ്ടതാണ്.   

ബ്രാഹ്മണ്യം എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ഉപയോഗിക്കുന്നത് അവരുടെ പഴയകാലത്തുള്ള മനുവാദ കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു വ്യവസ്ഥ ഇന്ത്യയിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കാനാണ്. അതിനുവേണ്ടിയാണ് അവർ 'പി.എം. ശ്രീ (PM SHRI)' സ്കൂളുകൾ തുടങ്ങാൻ പോകുന്നത്. ഹിറ്റ്‌ലറും മുസ്സോളിനിയും എങ്ങനെയാണോ വിദ്യാലയങ്ങൾ തുടങ്ങിയത്, അതേ പാറ്റേണിലാണിത്.   

"വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ കുട്ടികളെ പിടിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ അച്ഛന്മാരെ നമുക്ക് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, മുത്തച്ഛന്മാരെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും അവരെ നമുക്ക് കിട്ടും"—മുസ്സോളിനിയെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്പർട്ടോ ഈക്കോ (Umberto Eco) എഴുതിയ ഈ പ്രയോഗം ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ഓർത്തുപോവുകയാണ്. എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഈ രീതിയിലാണ് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും ഇതിന്റെ ഗൗരവം അർഹിക്കുന്ന വിധത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇത് ഫാസിസമാണോ വർഗ്ഗീയതയാണോ എന്ന് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തർക്കിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ആത്മബോധമുള്ള മനുഷ്യർക്ക് തലതാഴ്ത്തേണ്ടി വരും.   

വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റ് വെട്ടിനിരത്തലും ഡി-വോട്ടർ ഭീഷണിയും

കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇത്രമാത്രം സുതാര്യമായിക്കഴിഞ്ഞ പശ്ചിമബംഗാളിൽ 29 ലക്ഷം വോട്ടർമാരെ വെട്ടിയത് മാതിരി കേരളത്തിൽ 28-29 ലക്ഷം വ്യക്തികളെ ഇലക്ട്രൽ ലിസ്റ്റിൽ നിന്ന് വെട്ടാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അത് കേരളത്തിന് അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒരു നേട്ടമാണ്. കേരളത്തിലെ ഉയർന്ന സാക്ഷരതയും വിദ്യാഭ്യാസവും മനുഷ്യർ നേടിയിട്ടുള്ള തിരിച്ചറിവും ഉണർന്ന പ്രവർത്തനവുമാണ് വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റിലെ എസ്.ഐ.ആറിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുള്ള വെട്ടിനിരത്തലിൽ പരുക്ക് കുറയാൻ കാരണം. 

എന്നാലും ധാരാളം ആളുകൾ പുറത്തായിട്ടുണ്ട്. ബി.എൽ.ഒ. പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, ഞാൻ താമസിക്കുന്ന കോഴിക്കോട് നഗരസഭയുടെ ഭാഗമായിട്ടുള്ളതും പ്രബുദ്ധരും വിദ്യാസമ്പന്നരുമായ മധ്യവർഗ്ഗം ജീവിക്കുന്ന വാർഡിൽ പോലും അപ്പീൽ കൊടുത്തതിനുശേഷം നാല് പേര് ഒഴിവായിട്ടുണ്ട്. എങ്കിൽപ്പോലും ബീഹാറിലെയോ പശ്ചിമബംഗാളിലെയോ അവസ്ഥ കേരളത്തിൽ ഇല്ലാത്തത് ഇവിടുത്തെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക തിരിച്ചറിവിന്റെ ഫലമാണ്. ഇന്ത്യയിൽ വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റിൽ നിന്ന് പുറന്തള്ളുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരാളെ 'ഡി-വോട്ടർ' (Doubtful Voter) ആയി അടയാളപ്പെടുത്തുക എന്നാണ്. ഡി-വോട്ടറായി അടയാളപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്തഘട്ടം അയാളുടെ പൗരത്വ നിഷേധമാണ്. 

ഗ്യാനേഷ് കുമാറും എൻ.ആർ.സി.യുടെ പുതിയ രൂപവും

മുഖ്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ത്യ മുഴുവൻ നടപ്പിലാക്കുന്നത് മറ്റൊരു അജണ്ടയാണ്. ഡൽഹിയിലെ വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങളും സമരങ്ങളും പ്രതിരോധങ്ങളും കാരണം നേർക്കുനേർ നടപ്പിലാക്കാൻ പറ്റാതെ പോയ പൗരത്വ ബില്ലും (CAA), പാർലമെന്റിന്റെ ഇരുസഭകളിലും ഭൂരിപക്ഷം ലഭിക്കാതെ പോയതിനാൽ നടപ്പിലാക്കാൻ പറ്റാതെ പോയ പൗരത്വ രജിസ്റ്ററിന്റെയും (NRC) ആവിഷ്കാരമാണ് ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെ ഉപയോഗിച്ച് ഇപ്പോൾ നടപ്പിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇത് നടപ്പിലാക്കി കഴിയുമ്പോൾ, ഉത്തരേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അധസ്ഥിതരായി ജീവിക്കുന്ന ദലിത്, മുസ്ലിം വിഭാഗങ്ങളെയാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബാധിക്കുക. സർക്കാർ തന്നെ നിയോഗിച്ച ജസ്റ്റിസ് രജീന്ദർ സച്ചാർ കമ്മീഷന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നത്, ഉത്തരേന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ദലിത് ജീവിതത്തേക്കാൾ പിന്നോക്കാവസ്ഥയിലാണ് മുസ്ലിം സമുദായം ജീവിക്കുന്നത് എന്നാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ സാമ്പത്തികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥ അവരെ എളുപ്പത്തിൽ പുറംതള്ളാൻ സർക്കാറിന് അവസരം നൽകുന്നു. 

ഇന്ത്യയിൽ ബഹുസാംസ്കാരിക കേന്ദ്രീതമായ ജനാധിപത്യ മതേതരത്വ വ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഭയപ്പെടുന്നത്  ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ അന്ത്യം അടുത്ത് വരുന്നതാണ്. ഫെഡറൽ സംവിധാനം തകർത്ത് ഗവർണർമാർ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു, സംവരണ സാധ്യതകളും പ്രാതിനിധ്യവും ഇല്ലാതാവുന്നു, പൊതു വിദ്യാഭ്യാസം തകരുന്നു, തുടങ്ങി സർവ്വ തലങ്ങളിലും സ്വജന കോർപറേറ്റ് വൽക്കരണം (അദാനി-അംബാനി) നടപ്പിലാക്കുന്ന അവസ്ഥ. വംശീയ കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ഭരണകൂട സംസ്ഥാപനം ആർ.എസ്.എസ്. കഴിഞ്ഞ 100 വർഷമായി നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പാരമ്യാവസ്ഥയിലാണ് ഇന്ന് എത്തിനിൽക്കുന്നത്. 

പ്രതിരോധത്തിന്റെ വഴികളും ഭാവി ദൗത്യവും

ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കാൻ ഉത്തരേന്ത്യയിലും ഇന്ത്യയിലൊട്ടാകെയും വലിയ പ്രതിരോധങ്ങൾ ഉയർന്നു വരുന്നുണ്ട് (അടുത്തകാലത്ത് കണ്ട 'ജെൻസി സമരം' ഉൾപ്പെടെ). ബ്രാഹ്മണാധികാര വ്യവസ്ഥയുടെ തിരിച്ചുവരവിനെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ കഴിയുകയില്ലെന്നും, ആ വ്യവസ്ഥയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് സർവ്വകലാശാലകളെയോ സ്കൂളുകളെയോ വിട്ടുകൊടുക്കരുത് എന്നുമുള്ള വലിയ മുദ്രാവാക്യത്തിന് പിന്നിൽ ഭൂരിപക്ഷം മനുഷ്യരെ അണിനിരത്തുക എന്ന ശ്രമകരമായ ദൗത്യമാണ് നമുക്ക് മുന്നിലുള്ളത്. 

നമ്മൾ നടത്തുന്ന പ്രതിരോധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിഷ്ഫലമായി പോകുമോ എന്ന ഭയം പലരെയും വേട്ടയാടുന്നുണ്ട് എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ ഘട്ടത്തിൽ, സംഘപരിവാർ ഏറെ ഭയന്ന ഡൽഹിയിലെ ഷഹീൻ ബാഗ് സമരം നമ്മൾ ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാമുദായികമായി പുറംന്തള്ളപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീകൾ, ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ദീർഘകാലം അവിടെ ഒരുമിച്ചുകൂടുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് ആ സമരത്തെ തകർക്കാനും അവിടെ കലാപങ്ങളുണ്ടാക്കാനും വലിയ ഗൂഢാലോചനകൾ നടന്നു. ഇപ്പോഴും വിചാരണത്തടവുകാരനായി കഴിയുന്ന ഉമർ ഖാലിദ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ കെട്ടിച്ചമച്ച കഥകളുടെ ഇരകളാണ്. സമരത്തെ തകർക്കാൻ എല്ലാവിധ ഹിംസാത്മക മാർഗ്ഗങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചത് സംഘപരിവാറാണെന്നത് പകൽവെളിച്ചം പോലെ വ്യക്തമാണ്. തുടർന്നു ഇപ്പോൾ ജെൻ-സി തലമുറ രംഗത്ത് വന്നത് കൂടി കാണേണ്ടതുണ്ട് .

വിവിധതലത്തിലുള്ള പ്രതിരോധങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കാൻ കഴിയൂ. സംഘപരിവാറിനെ ഒരു കാരണവശാലും അധികാരത്തിൽ തുടരാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയാവണം ഈ പോരാട്ടങ്ങൾ. പഴയ ജന്മികാലത്തെ ബ്രാഹ്മണ കേന്ദ്രീകൃതവും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവുമായ വ്യവസ്ഥയുടെ പുനഃസ്ഥാപനമാണ് സംഘപരിവാർ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഇത്തരമൊരു തിരിച്ചുപോക്ക് നമ്മുടെ ആധുനിക ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായി തകർക്കുമെന്ന് ജനങ്ങളെ നിരന്തരം ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യത്യാസങ്ങളുള്ള ഒട്ടനവധി പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലുള്ളത്. ഇത്തരം ഭിന്നതകളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് നമ്മൾ ഒന്നിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, എല്ലാത്തരം ജനവിഭാഗങ്ങളെയും ബഹുജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും തകർക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ഭരണകൂടം മുന്നേറുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ജനാധിപത്യ രീതിയിലൂടെ നമ്മുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ മുഖ്യധാര പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പ്രാദേശിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഒരുപോലെ പങ്കുവഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ പാത തീർച്ചയായും ക്ലേശകരമാണ്. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിലുടനീളം വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിട്ടുള്ളത് സമൂഹം ഇത്തരം ക്ലേശങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തപ്പോഴാണ്. "ഇപ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ എപ്പോൾ" (Now or Never) എന്ന ചോദ്യം നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട സന്ദർഭമാണിത്. ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ യുക്തി മാറ്റിവെച്ച്, ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യകത തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയാണ് നമ്മൾ കാണിക്കേണ്ടത്.