ഇന്ത്യയിലെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള 2024-ലെ നാഷണൽ ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ് ബ്യൂറോയുടെ (NCRB) റിപ്പോർട്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പട്ടികജാതിക്കാർക്കെതിരെയുള്ള മൊത്തത്തിലുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ കുറവുണ്ടായി എന്നാണ്; എന്നാൽ ദലിത് സ്ത്രീകളുടെ സാഹചര്യം ഇതിന് തികച്ചും വിപരീതമാണ്. ആകെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ഏകദേശം 3.6 ശതമാനം കുറഞ്ഞുവെങ്കിലും, പട്ടികജാതി സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ തുടരുന്നതും വർദ്ധിച്ചുവരുന്നതുമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ മറച്ചുവെക്കാൻ ഈ ചെറിയ കുറവിന് കഴിയില്ല. പട്ടികജാതിക്കാർക്കെതിരെയുള്ള ആകെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിലെ കുറവ് അന്വേഷണവിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ടെങ്കിൽ, ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ലൈംഗികവും ലിംഗപരവുമായ അതിക്രമങ്ങളുടെ വർദ്ധനവും സമാനമായ രീതിയിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളെ വെറും "സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ" എന്ന വീക്ഷണകോണിലൂടെ മാത്രം കാണാനോ വിശദീകരിക്കാനോ കഴിയില്ല. ജാതി, ലിംഗഭേദം, സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പിന്നോക്കാവസ്ഥ എന്നിവ ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു സന്ധിയിലാണ് (intersection) അവർ അടിച്ചമർത്തലുകൾ നേരിടുന്നത്. അവരുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് പുരുഷാധിപത്യം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ജാതീയമായ അടിച്ചമർത്തലും സാമൂഹികമായ പാർശ്വവൽക്കരണവും സാമ്പത്തികമായ പരാധീനതയും വ്യവസ്ഥാപരമായ വിവേചനവുമാണ്. ദലിത് സ്ത്രീകൾക്ക് നേരെയുള്ള ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങൾ പലപ്പോഴും അവരെ അപമാനിക്കാനും ശിക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും ജാത്യാധികാരം ഉറപ്പിക്കാനുമുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളായാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്.

2024-ൽ ഇന്ത്യയിലുടനീളം പട്ടികജാതി സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ മൊത്തം 4,262 ബലാത്സംഗ കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ 2,683 കേസുകൾ മുതിർന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് (18 വയസ്സിന് മുകളിലുള്ളവർ) നേരെയും 1,579 കേസുകൾ പെൺകുട്ടികൾക്ക് (18 വയസ്സിൽ താഴെയുള്ളവർ) നേരെയുമാണ്. റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട കേസുകളിൽ മൂന്നിലൊന്നിലധികവും കുട്ടികൾക്ക് നേരെയുള്ളതാണ് എന്നത് സമൂഹത്തിലെ ദലിത് പെൺകുട്ടികളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സൂചനയാണ്. ഇതിനർത്ഥം 2024-ൽ പ്രതിദിനം ഏകദേശം 12 ദലിത് സ്ത്രീകളോ പെൺകുട്ടികളോ കുഞ്ഞുങ്ങളോ ബലാത്സംഗത്തിന് ഇരയാകുന്നു എന്നാണ്.

വിവിധ അതിക്രമങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലും പ്രത്യേക പ്രവണതകൾ ദൃശ്യമാണ്. ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബലാത്സംഗ കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത് രാജസ്ഥാനിലാണ് (318 കേസുകൾ). ദലിത് പെൺകുട്ടികൾക്ക് (കുട്ടികൾ) നേരെയുള്ള ബലാത്സംഗ കേസുകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ രേഖപ്പെടുത്തിയത് മഹാരാഷ്ട്രയിലാണ് (235). പട്ടികജാതി സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ബലാത്സംഗ ശ്രമങ്ങളുടെ (Attempt to rape) കാര്യത്തിലും രാജസ്ഥാനാണ് മുന്നിൽ; 2024-ൽ 27 സംഭവങ്ങളാണ് അവിടെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത്.

ഹാഥ്റസിൽ ക്രൂരമായ കൂട്ടബലാത്സംഗത്തിന് ഇരയായി കൊല്ലപ്പെട്ട 19 വയസ്സുകാരിയായ ദലിത് പെൺകുട്ടിയുടെ മൃതദേഹം ഉത്തർപ്രദേശ് പോലീസ് 2020 സെപ്റ്റംബർ 30 പുലർച്ചെ 2:30-ന് അവളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ബലമായി ദഹിപ്പിക്കുന്നു.

മുൻവർഷങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ വർദ്ധനവ് കൂടുതൽ ആശങ്കാജനകമാണ്. നാഷണൽ ക്യാമ്പയിൻ ഓൺ ദലിത് ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്‌സ് (NCDHR) പുറത്തുവിട്ട അഞ്ചു വർഷത്തെ വിശകലന റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ബലാത്സംഗ കേസുകൾ 2019-ലെ 2,369-ൽ നിന്നും 2023-ൽ 2,835 ആയി വർദ്ധിച്ചു; അതായത് അഞ്ച് വർഷത്തിനിടെ 19.7 ശതമാനം വർദ്ധനവ്. 2023-ലെ 2,835 കേസുകളിൽ നിന്ന് 2024-ൽ ഇത് 4,262 ആയി ഉയർന്നു. ലൈംഗിക അതിക്രമ കേസുകളിൽ ഏകദേശം 50.3 ശതമാനത്തിന്റെ ഗണ്യമായ ഈ വർദ്ധനവ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറയുകയല്ല, മറിച്ച് തീവ്രമാകുകയാണ് എന്നാണ്. കൂടാതെ, ഇതേ വർഷം തന്നെ പട്ടികജാതി സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ നടന്ന 525 ലൈംഗികാതിക്രമ സംഭവങ്ങൾ, അതിരൂക്ഷമായ ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങൾക്ക് പുറമെ അവർ നിത്യജീവിതത്തിൽ നേരിടുന്ന സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളികളെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ദലിത് വിഭാഗങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ആകെ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറയുകയാണെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ടാണ് ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ മാത്രം വർദ്ധിക്കുന്നത്? ആരുടെ സുരക്ഷയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മെച്ചപ്പെടുന്നത് എന്ന ഗൗരവകരമായ ചോദ്യം ഈ കണക്കുകൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഉയർത്തുന്നു.

സംസ്ഥാനങ്ങൾ തിരിച്ചുള്ള കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ജാതി-ലിംഗാധിഷ്ഠിത അതിക്രമങ്ങളുടെ പ്രാദേശികമായ വ്യാപനം വ്യക്തമാകുന്നു. 2024-ൽ പട്ടികജാതി സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ബലാത്സംഗ കേസുകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത് മഹാരാഷ്ട്രയിലാണ് (583). തൊട്ടുപിന്നാലെ രാജസ്ഥാനും (577), ഉത്തർപ്രദേശും (575) ഉണ്ട്. 2023-ൽ 660 കേസുകളുമായി ഉത്തർപ്രദേശായിരുന്നു പട്ടികയിൽ ഒന്നാമത്. യു.പി.യിലെ കണക്കുകളിലുണ്ടായ കുറവ് ഒരു പുരോഗതിയായി കാണാമെങ്കിലും, ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവങ്ങൾ കുറഞ്ഞതാണോ അതോ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിലോ പോലീസ് ഭരണസംവിധാനത്തിലോ ഉണ്ടായ മാറ്റമാണോ എന്ന് നിർണ്ണയിക്കാൻ വിശദമായ പരിശോധന ആവശ്യമാണ്.

ദലിത് സ്ത്രീകൾ ബലാത്സംഗത്തിന് മാത്രമല്ല, മറ്റ് അനേകം ക്രൂരമായ അതിക്രമങ്ങൾക്കും ഇരയാകുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്. എൻ.സി.ആർ.ബി.  കണക്കുകൾ പ്രകാരം, 2024-ൽ 'വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിക്കുന്നതിനായി ദലിത് പെൺകുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയോ വശീകരിച്ച് കൊണ്ടുപോകുകയോ ചെയ്ത' 298 കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഉത്തർപ്രദേശിലും (159 കേസുകൾ), ബീഹാറിലുമാണ് (68 കേസുകൾ). ദലിത് പെൺകുട്ടികളുടെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, ലൈംഗികത, സ്വയംഭരണാധികാരം എന്നിവയ്ക്ക് മേൽ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയും അതിക്രമങ്ങളിലൂടെയും ജാതിയും പുരുഷാധിപത്യവും തുടർച്ചയായി സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ.

മറ്റ് തരത്തിലുള്ള ലിംഗാധിഷ്ഠിത അതിക്രമങ്ങളും പരിശോധിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. രാജ്യത്ത് പട്ടികജാതിക്കാർക്കെതിരെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത 24 വോയറിസം (Voyeurism - സ്ത്രീകളുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞുനോക്കി ആസ്വദിക്കുന്ന രീതി) കേസുകളിൽ 10 എണ്ണവും മധ്യപ്രദേശിലാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയത്. കൂടാതെ, രാജ്യത്താകെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത 193 സ്റ്റോക്കിംഗ് (Stalking - പിന്തുടർന്ന് ശല്യം ചെയ്യൽ) കേസുകളിൽ ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിരക്കും (47 കേസുകൾ) മധ്യപ്രദേശിലാണ്. ദലിത് പെൺകുട്ടികളെ പെൺവാണിഭത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന (Procuration) 11 കേസുകളും എൻ.സി.ആർ.ബി. കണക്കുകൾ കാണിക്കുന്നു. ദലിത് സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ അതിരൂക്ഷമായ അതിക്രമങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ലെന്നും, മറിച്ച് നിരീക്ഷണത്തിലൂടെയും പീഡനത്തിലൂടെയും ഭീഷണിയിലൂടെയും അത് അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നുണ്ടെന്നും ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കുറ്റാന്വേഷണ-നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയും ദലിതരോട് തികഞ്ഞ അനാസ്ഥയാണ് കാണിക്കുന്നത്. 2024-ലെ എൻ.സി.ആർ.ബി. കണക്കുകൾ പ്രകാരം, മുൻവർഷങ്ങളിലെ 1,050 കേസുകൾ ഉൾപ്പെടെ ആകെ 5,320 ബലാത്സംഗ കേസുകൾ (ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ളത്) പോലീസ് അന്വേഷിച്ചുവെങ്കിലും, വെറും 3,683 കേസുകളിൽ മാത്രമാണ് കുറ്റപത്രം സമർപ്പിച്ചത്. അന്വേഷണത്തിലും വിചാരണാ നടപടികളിലും നിലനിൽക്കുന്ന വലിയ കാലതാമസത്തെയും വീഴ്ചകളെയുമാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

കോടതികളിലെ സാഹചര്യം ഇതിലും ഭയാനകമാണ്. മുൻവർഷങ്ങളിലെ കേസുകൾ ഉൾപ്പെടെ 2024-ൽ പട്ടികജാതി സ്ത്രീകൾ ഉൾപ്പെട്ട ആകെ 24,305 ബലാത്സംഗ കേസുകളാണ് വിചാരണ കാത്തുനിന്നിരുന്നത്. ഇതിൽ വെറും 479 കേസുകളിൽ മാത്രമാണ് ശിക്ഷാവിധി ഉണ്ടായത്; 1,087 കേസുകളിൽ പ്രതികളെ വിട്ടയച്ചു. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവയിൽ 451 കേസുകളും മുൻവർഷങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ കേസുകളാണ് എന്നതാണ്; ഇത് ജുഡീഷ്യൽ നടപടികളുടെ മന്ദഗതിയെയും നീതി ലഭിക്കുന്നതിലെ കാലതാമസത്തെയുമാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ബലാത്സംഗ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ ശിക്ഷാ നിരക്ക് (Conviction rate) വെറും 29.8% മാത്രമാണ്; 2024-ൽ കോടതികളിൽ കേസുകൾ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന നിരക്ക് (Pendency rate) 93.3% എന്ന ആശങ്കാജനകമായ നിലയിലാണ്. പട്ടികജാതിക്കാർക്കെതിരെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ മൊത്തത്തിലുള്ള ശിക്ഷാ നിരക്കും കുറവാണ്—ഏകദേശം 33%; കോടതികളിൽ കേസുകൾ തീർപ്പാകാതെ കിടക്കുന്ന നിരക്കാകട്ടെ 95% വരും.

ഒരു എഫ്.ഐ.ആർ. ഫയൽ ചെയ്തതുകൊണ്ട് മാത്രം അതിക്രമങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കുറഞ്ഞ ശിക്ഷാ നിരക്കും, വൈകുന്ന അന്വേഷണങ്ങളും, നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന വിചാരണകളും കാരണം അതിജീവിച്ചവർ വർഷങ്ങളോളം അനിശ്ചിതത്വത്തിലും, സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദത്തിലും, ഭീഷണിയിലും, മാനസികാഘാതത്തിലും കഴിയേണ്ടി വരുന്നു. ഈ അവസ്ഥ തന്നെ നീതിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം അസമമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ, എൻ.സി.ആർ.ബി. കണക്കുകൾ ഞെട്ടിക്കുന്നതും വൈരുദ്ധ്യം നിറഞ്ഞതുമാണ്. പട്ടികജാതിക്കാർക്കെതിരെയുള്ള മൊത്തം കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ നേരിയ കുറവുണ്ടായെന്ന് സർക്കാർ അവകാശപ്പെട്ടേക്കാമെങ്കിലും, ദലിത് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയുള്ള ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നത് കാണിക്കുന്നത് കേവല സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നാണ്. ഓരോ വർഷവും ആയിരക്കണക്കിന് ദലിത് സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ലൈംഗികമായി ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും, നിർബന്ധിക്കപ്പെടുകയും, പിന്തുടർന്ന് ശല്യം ചെയ്യപ്പെടുകയും, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും, ഒടുവിൽ സ്ഥാപനങ്ങളാൽ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഏതൊരു 'സാമൂഹിക പുരോഗതി'യെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശവാദവും അത്യന്തം അപര്യാപ്തമാണ്.

വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ പട്ടികജാതിക്കാർക്കെതിരെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറഞ്ഞോ എന്നത് മാത്രമല്ല ഇപ്പോൾ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം. മറിച്ച്, ഭരണഘടനാപരമായ ഉറപ്പുകളും നിയമപരമായ സംരക്ഷണവും നീതിവാഗ്ദാനങ്ങളും നിലനിൽക്കെ തന്നെ, എന്തുകൊണ്ടാണ് ദലിത് സ്ത്രീകൾ ഇന്നും രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചൂഷണത്തിന് വിധേയമാകുന്ന വിഭാഗമായി തുടരുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

Editor's Note: This article was originally published in The Mooknayak 

https://en.themooknayak.com/women-news/what-the-ncrb-2024-data-says-about-the-lives-of-dalit-women