ബലം പ്രയോഗിച്ച് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് താഴെത്തട്ടിലുള്ള ജാതിക്കാരുടെ ഭൂരിപക്ഷത്തെ എണ്ണത്തിൽ നിന്നും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞുകൊണ്ടു കൂടിയാണ് ജാതി നൂറ്റാണ്ടുകളായി അതിജീവിക്കുന്നത്. 'ഹിന്ദു' സമൂഹം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത് ആധിപത്യത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക രൂപം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു; അതിൽ മർദ്ദിതരായ ജനവിഭാഗങ്ങൾ അധ്വാനമായും അശുദ്ധിയായും എല്ലായിടത്തും സന്നിഹിതരായിരുന്നു, എങ്കിലും അവരുടെ ജനസംഖ്യാപരമായ ഔദ്യോഗിക പദവി രഹസ്യമായി വെക്കപ്പെട്ടു. അവർ വൃത്തിയാക്കി, ചുമടുകൾ എടുത്തു, പണിയെടുത്തു, സേവനം ചെയ്തു; എന്നാൽ അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ 'ഭൂരിപക്ഷം' ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ അവർ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കപ്പെട്ടില്ല.

ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കർ ഈ വസ്തുത വളരെ വ്യക്തതയോടെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ജാതി എന്നത് കേവലം ഒരു തൊഴിൽ വിഭജനമല്ല (Division of labour), മറിച്ച് തൊഴിലാളികളുടെ വിഭജനമാണെന്നും (Division of labourers), അത് 'ശ്രേണീകൃതമായ അസമത്വത്തിൽ' (Graded inequality) അധിഷ്ഠിതമാണെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.[1]

ഓരോ ജാതിയെയും മറ്റൊരു ജാതിയെ താഴ്ത്തി നോക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു, ഇത് ജാതിവിരുദ്ധമായ ഒരു കൂട്ടായ എണ്ണാധിഷ്ഠിത ബോധം ഉയർന്നു വരുന്നത് തടയുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: "ഹിന്ദുക്കളെ പരസ്പരം ഇടകലരുന്നത് തടയുന്ന ഇഷ്ടിക ചുവരോ മുള്ളുവേലിയോ പോലുള്ള ഒരു ഭൗതിക വസ്തുവല്ല ജാതി. ജാതി എന്നത് ഒരു സങ്കല്പമാണ്, അതൊരു മാനസികാവസ്ഥയാണ്"[2]. എണ്ണത്തിന്റെ അഭാവമാണ് ആ 'മാനസികാവസ്ഥയെ' നിലനിർത്തുന്നത്. എണ്ണുക എന്നാൽ താരതമ്യം ചെയ്യുക എന്നാണ്. താരതമ്യം ചെയ്യുക എന്നാൽ ചോദ്യം ചെയ്യുക എന്നാണ്. ചോദ്യം ചെയ്യുക എന്നാൽ കലാപം എന്നുതന്നെയാണ്. ജാതിവ്യവസ്ഥ നൂറ്റാണ്ടുകളായി പ്രവർത്തിച്ചത് നാം 'സംഖ്യാപരമായ നിരക്ഷര സംസ്കാരം' എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒന്നായാണ്; അത് മനുഷ്യർക്ക് മേൽ അക്കങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.

അദൃശ്യത ഒരു അധികാരരൂപമായി (Invisibility as Power)

ജെയിംസ് സി. സ്കോട്ടിന്റെ 'ലെജിബിലിറ്റി' (Legibility - വ്യക്തത/വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള കഴിവ്) എന്ന സങ്കല്പം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. Seeing Like a State (1998) എന്ന തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ സ്കോട്ട് വാദിക്കുന്നത്, ആധുനിക ഭരണകൂടങ്ങൾ ഭരണം നടത്തുന്നത് മാപ്പുകൾ, സെൻസസുകൾ, സർവ്വേകൾ, സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ എന്നിവയിലൂടെ ജനതയെ 'വായിച്ചെടുക്കാൻ' (Legible) പാകത്തിൽ മാറ്റിക്കൊണ്ടാണെന്നാണ്.[3] സുതാര്യതയെ ഭയപ്പെടുന്ന അസമത്വവാദപരമായ സമൂഹങ്ങൾക്കും ഈ നിരീക്ഷണം ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്.

താഴെത്തട്ടിൽ നിന്നുള്ള സുതാര്യതയെ കൃത്യമായി പ്രതിരോധിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയാണ് ജാതി. ജനസംഖ്യാപരമായ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന അറിവിന്റെ ആ വ്യവസ്ഥയെ സവർണ്ണർ ഭയപ്പെടുന്നു. ബ്രാഹ്മണ്യ മെറ്റാഫിസിക്സ് (Brahminical metaphysics) അതീവ ജാഗ്രതയോടെ ഒളിച്ചുവെക്കുന്ന ഒരു സത്യത്തെ - അതായത് 'അശുദ്ധരെന്നും' 'താഴ്ന്നവരെന്നും' മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരാണ് എണ്ണത്തിൽ വലിയ ഭൂരിപക്ഷം എന്നത് - ദൃശ്യമാക്കാൻ ജാതി സെൻസസ് ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു.

'ഹിന്ദുമതവും' ഗണിതശാസ്ത്രം ഉയർത്തുന്ന ഭീതിയും

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സമത്വപരമായ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് 'സംഖ്യ'. അത് ദൈവങ്ങളെയും ഭിക്ഷക്കാരെയും, വിശുദ്ധരെയും കള്ളന്മാരെയും, കല്ലുകളെയും കീറത്തുണികളെയും ശ്രീകോവിൽ മുതൽ ഓട വരെ ഒരുപോലെ എണ്ണുന്നു. സംഖ്യ ഒരു ദൈവത്തിന് മുന്നിലും മുട്ടുകുത്തുന്നില്ല, ഒരു വേദഗ്രന്ഥത്തെയും ഉദ്ധരിക്കുന്നില്ല, ഒരു മിത്തിനെയും ആരാധിക്കുന്നില്ല. അത് ശുദ്ധിയെന്നോ അശുദ്ധിയെന്നോ ജനനമെന്നോ അനുഗ്രഹമെന്നോ വേർതിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ആദരവോ ദയയോ ഇല്ലാതെ അത് എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

എണ്ണുക എന്ന പ്രക്രിയ വിപ്ലവകരമാണെന്ന് മിഷേൽ ഫൂക്കോ നിരീക്ഷിച്ചു. ആധുനിക അധികാരം പരമാധികാരത്തിൽ (ഭൂപ്രദേശത്തിന് മേലുള്ള ഭരണം) നിന്ന് ബയോപൊളിറ്റിക്സിലേക്ക് (ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ പരിപാലനം) മാറിയെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നു. ഒരു ജനത സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളിലൂടെ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങളായി മാറുന്നത്. "ജനസംഖ്യ എന്നത് ഒരു ദത്തമായും (datum), ഇടപെടൽ മേഖലയായും, ഭരണകൂട തന്ത്രങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു."[4]

ബുദ്ധിശക്തിയുടെ ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യയായി (Technology of the intellect) സംഖ്യയെ കണ്ടെത്തിയത് മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ നിർണ്ണായകമായ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. ഇയാൻ ഹാക്കിംഗ് വാദിക്കുന്നത് പോലെ, ആധുനികമായ സംഖ്യാശാസ്ത്ര യുക്തി ലോകത്തെ വിവരിക്കുക മാത്രമല്ല, ദൃശ്യപരതയുടെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നു. അത് നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക വസ്തുതകളെ വെളിപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, എണ്ണത്തിലൂടെ മാത്രം അർത്ഥവത്താകുന്ന പുതിയ സാമൂഹികക്രമങ്ങളെയും വിഭാഗങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. "എണ്ണുക എന്നത് നിലവിലുള്ളവയെ കണ്ടെത്തുക മാത്രമല്ല, പുതിയ തരം മനുഷ്യവിഭാഗങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുക കൂടിയാണ്,"[5] ഹാക്കിംഗ് എഴുതുന്നു.

ജാതി സെൻസസ് സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്തിനാണ് പരിഭ്രാന്തിയുണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ നിരീക്ഷണം അത്യാവശ്യമാണ്. എണ്ണുക എന്നത് ഒരിക്കലും നിഷ്പക്ഷമല്ല; അത് അഭാവത്തെ സാന്നിധ്യമായും നിഴലിനെ രൂപമായും മിത്തിനെ ഗണിതപരമായ യാഥാർത്ഥ്യമായും മാറ്റുന്നു. സംഖ്യ ഒരു കൃത്യത കൊണ്ടുവരുന്നു. അത് ആനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അത് ചോദിക്കുന്നു: എങ്ങനെയാണ് ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന് ഭൂരിപക്ഷത്തിന് മേൽ നിത്യമായി ഭരണം നടത്താൻ കഴിയുന്നത്? എങ്ങനെയാണ് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പത്തിന്റെ 60 ശതമാനത്തിലധികം ഈ ന്യൂനപക്ഷം കൈവശം വെക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യം ഏതൊരു ദൈവശാസ്ത്ര വിമർശനത്തേക്കാളും ശക്തമായി ബ്രാഹ്മണ്യ മെറ്റാഫിസിക്സിനെ (അതിഭൗതികം) അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നു.

സെൻസസ് ഒരു ചരിത്രപരമായ ആയുധം

ചരിത്രപരമായി, സെൻസസ് വൈരുദ്ധ്യാത്മകമായ പങ്കാണ് വഹിച്ചിട്ടുള്ളത്-അത് അടിച്ചമർത്തലിനുള്ള ആയുധമായും വിമോചനത്തിനുള്ള ഉപാധിയായും പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൊളോണിയൽ സെൻസസ്, നാസി വംശീയ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ, വർണ്ണവിവേചന കാലത്തെ ജനസംഖ്യാ രജിസ്റ്ററുകൾ എന്നിവ ഒഴിവാക്കലിന്റെയും വിവേചനത്തിന്റെയും ഉപകരണങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ അതേസമയം തന്നെ അവ വിമോചന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ഉപകരണങ്ങളായിട്ടുണ്ട്.

പൗരന്മാരെ തുല്യമായി എണ്ണണമെന്ന ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലെ നിർബന്ധം ഫ്യൂഡൽ എസ്റ്റേറ്റുകൾക്ക് നേരെ നടന്ന നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണമായിരുന്നു. ഇമ്മാനുവൽ ജോസഫ് സിയസ് (അബ്ബെ സിയസ്) പ്രശസ്തമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു:

എന്താണ് തേർഡ് എസ്റ്റേറ്റ്? = "എല്ലാം" (Everything)

ഇതുവരെ രാഷ്ട്രീയ ക്രമത്തിൽ അത് എന്തായിരുന്നു? = "ഒന്നുമല്ല" (Nothing) [6]

ഫ്യൂഡൽ ഫ്രാൻസിനെ സംഖ്യകളിലൂടെ തുറന്നുകാട്ടുകയായിരുന്നു സിയസ് ചെയ്തത്. പിന്നീട് ചരിത്രകാരന്മാർ എസ്റ്റേറ്റുകളുടെ ശതമാനം ഇപ്രകാരം കണക്കാക്കി:

ഒന്നാം എസ്റ്റേറ്റ് (പുരോഹിതന്മാർ): ജനസംഖ്യയുടെ 0.5%

രണ്ടാം എസ്റ്റേറ്റ് (പ്രഭുക്കന്മാർ): ജനസംഖ്യയുടെ 1-1.5%

മൂന്നാം എസ്റ്റേറ്റ് (സാധാരണ ജനത): ജനസംഖ്യയുടെ 98%

ഫ്യൂഡൽ അധികാരം നിലനിന്നിരുന്നത് ഈ എസ്റ്റേറ്റുകൾ ഗുണപരമായി വ്യത്യസ്തമാണെന്നും അതിനാൽ രാഷ്ട്രീയമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ പറ്റാത്തവരാണെന്നുമുള്ള കെട്ടുകഥയിലാണ്. വാദത്തിലേക്ക് നിശബ്ദമായി ഒരു സംഖ്യ കടത്തിവിട്ടുകൊണ്ട് സിയസ് ഈ കെട്ടുകഥയെ തകർത്തു. മൂന്നാം എസ്റ്റേറ്റ് 'എല്ലാം' ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതോടെ, മറ്റു രണ്ട് എസ്റ്റേറ്റുകളും ജനസംഖ്യാപരമായ ഭൂരിപക്ഷത്തിന് മേൽ ഭരണം നടത്തുന്ന വെറും 'സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് വൈകല്യങ്ങൾ' (Statistical anomalies) മാത്രമായി മാറുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സിയസിന്റെ പ്രസ്താവന വിനാശകരമായത്. അത് രാഷ്ട്രീയ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ ഗണിതമാക്കി മാറ്റി. ബാസ്റ്റീൽ ജയിലിലെ ആക്രമണം നടക്കുമ്പോഴേക്കും, "എന്താണ് തേർഡ് എസ്റ്റേറ്റ്" എന്ന ചോദ്യം അക്ഷരമറിയാത്ത പാരീസുകാർക്കിടയിൽ പോലും മുഴങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വിപ്ലവത്തിന് മുമ്പ്, അധികാരം നീതീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് പാരമ്പര്യം, ദൈവം, എസ്റ്റേറ്റ് എന്നിവയാലായിരുന്നു. അസമത്വം സ്വാഭാവികവും ദൈവികവുമാണെന്ന് വാദിക്കപ്പെട്ടു. വിപ്ലവത്തിന് ശേഷം, അധികാരത്തിന് ക്രൂരമായ ഒരു ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകേണ്ടി വന്നു: എങ്ങനെയാണ് 2 ശതമാനത്തിന് 98 ശതമാനത്തിന് മേൽ ഭരണം നടത്താൻ കഴിയുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് ദൈവശാസ്ത്രപരമായി മറുപടി നൽകാനാവില്ല. അത് ഒന്നുകിൽ സംഖ്യയ്ക്ക് ആനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ വിപ്ലവം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സിയസിന് "98%" എന്ന് പറയേണ്ടി വന്നില്ല. ആ സംഖ്യ 'എല്ലാം' എന്ന വാക്കിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിരുന്നു. ചരിത്രകാരനായ ഫ്രാൻസ്വ ഫുററ്റ് നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, "വിപ്ലവം തുടങ്ങിയത് രക്തച്ചൊരിച്ചിലിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയുടെ പുനർനിർവചനത്തിലൂടെയാണ്; അവിടെ 'രാഷ്ട്രം' എന്നാൽ കുറച്ച് പ്രഭുക്കന്മാർക്ക് പകരം എണ്ണപ്പെട്ട അനേകർ എന്നായി മാറി."[7]

ജാതി സെൻസസ് ചെയ്യുന്നത് ഇതേ പ്രക്രിയയാണ്. ഫ്യൂഡൽ ഫ്രാൻസ് എണ്ണാധിഷ്ഠിത പ്രാതിനിധ്യം നിരസിച്ചുകൊണ്ട് നിലനിന്നതുപോലെ, ജനസംഖ്യാപരമായ സത്യം നിഷേധിച്ചുകൊണ്ടാണ് ജാതിയും അതിജീവിക്കുന്നത്. പുരോഹിതവർഗ്ഗത്തെയും പ്രഭുക്കന്മാരെയും പോലെ സവർണ്ണ ജാതിക്കാർ ഭരണം നടത്തുന്നത് അവർ എണ്ണത്തിൽ കൂടുതലായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ജനത എണ്ണപ്പെടാത്തതുകൊണ്ടാണ്. സിയസിന്റെ പ്രസ്താവന ആദ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടത് വിഭവങ്ങളുടെ പുനർവിതരണമല്ല, മറിച്ച് അക്കങ്ങളിലൂടെയുള്ള അംഗീകാരമായിരുന്നു. അതുപോലെ, സിയസിന്റെ ചോദ്യത്തിന്റെ ആധുനിക രൂപം സാധ്യമാക്കുന്നു എന്നതിനാലാണ് ജാതി സെൻസസ് വിനാശകരമാകുന്നത്.

കർണ്ണാടകയിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ജാതി സെൻസസിനായുള്ള കണക്കുകൾ ശേഖരിക്കുന്നു.

"താഴ്ന്ന ജാതികൾ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നവർ ആരാണ്? എല്ലാം. 
ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിൽ ഇതുവരെ അവർ എന്തായിരുന്നു? ഒന്നുമല്ല. അവർ എന്താകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു? എണ്ണപ്പെടാൻ.

ഒരിക്കൽ ആ എണ്ണൽ നടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, ജാതിയുടെ ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവും അതിഭൗതികവുമായ അടിത്തറകൾ തകരും. സിയസിന്റെ നീക്കത്തെ അതിനേക്കാൾ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളോടെയാണ് ജാതി സെൻസസ് ആവർത്തിക്കുന്നത്. അത് വർണ്ണത്തെ ജനസംഖ്യയായും വിധിയെ ദത്തമായും (Data) മിത്തിനെ അളവായും മാറ്റുന്നു. എണ്ണപ്പെടുന്നതോടെ, ഈ വിഭാഗങ്ങൾ കേവലം ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളല്ല, മറിച്ച് 'എല്ലാം' ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സംഖ്യ തർക്കിക്കുന്നില്ല, അത് ഇല്ലാതാക്കുന്നു. അതിനുമുന്നിൽ ദൈവങ്ങൾ നിശബ്ദരാകുന്നു, വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചുരുങ്ങുന്നു, ആധിപത്യത്തിന് വിശദീകരണത്തിന്റെ മാന്യത പോലും നഷ്ടമാകുന്നു.

അമേരിക്കയിലെ വംശീയ അനീതി വെളിപ്പെടുത്താൻ ഡബ്ല്യു.ഇ.ബി. ഡു ബോയിസ് (W.E.B. Du Bois) സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചു. The Philadelphia Negro (1899) എന്ന കൃതിയിലൂടെ, കെട്ടുകഥകളെ തകർക്കാൻ ദത്തങ്ങൾ എങ്ങനെ സഹായിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു. അടിച്ചമർത്തൽ നിലനിൽക്കുന്നത് കേട്ടുകേൾവികളിലും മുൻവിധികളിലുമാണെന്നും വിമോചനത്തിന് കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്നും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.[8]

ഹിന്ദുമതം ഒരു സംഖ്യാപരമായ ചതി എന്ന നിലയിൽ

ഒരിക്കൽ എണ്ണപ്പെട്ടാൽ, ജാതി എന്നത് ഒരു 'പാരമ്പര്യം' അല്ലാതാകുകയും അതൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യ മോഷണമായി വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ജാതി സെൻസസിന്റെ ഭീതി പുനർവിതരണത്തിൽ മാത്രമല്ല, പുനർനിർവചനത്തിലാണ് (Re-description). സമൂഹം സ്വയം മനസ്സിലാക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയെത്തന്നെ അത് മാറ്റുന്നു. ബെനഡിക്റ്റ് ആൻഡേഴ്സൺ കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ, സെൻസസുകൾ, മാപ്പുകൾ, മ്യൂസിയങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പൊതു വിഭാഗങ്ങളിലൂടെയാണ് ആധുനിക രാഷ്ട്രങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്. [9]

ജാതി സെൻസസ് ഒരു പുതിയ ഭാവന സൃഷ്ടിക്കുന്നു:
വർണ്ണമല്ല, മറിച്ച് ജനസംഖ്യ.
ശുദ്ധിയല്ല, മറിച്ച് അനുപാതം.
ധർമ്മമല്ല, മറിച്ച് ജനസംഖ്യാപരമായ നീതി.

അക്കങ്ങളിലൂടെ ഉത്തരവാദിത്തം കൊണ്ടുവരുന്നതിലൂടെ ജാതി സെൻസസ് 'ധർമ്മത്തിന്റെ നിസ്സാരതയെ' (Banality of dharma) തടയുന്നു. സവർണ്ണർ ജാതി സെൻസസിനെ ചരിത്രപരമായി എതിർക്കുന്നത് ഒരു അവബോധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്: ഒരിക്കൽ എണ്ണപ്പെട്ടാൽ, ആധിപത്യത്തിന്റെ അതിഭൗതികമായ മറനീക്കപ്പെടും. മർദ്ദിത ജാതികൾ കേവലം ഉപമകളല്ലാതാകുകയും ചരിത്രത്തിലെ യഥാർത്ഥ ഭൂരിപക്ഷമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്ന നിമിഷമാണിത്. സാമൂഹിക ജനാധിപത്യമില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയ ജനാധിപത്യം ഒരു വൈരുദ്ധ്യമാണെന്ന് അംബേദ്കർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു. "ജനാധിപത്യം എന്നത് കേവലം ഒരു ഭരണരൂപമല്ല. അത് പ്രാഥമികമായി സഹവർത്തിത്വത്തോടെയുള്ള ജീവിതരീതിയും, പരസ്പരം പങ്കുവെക്കപ്പെടുന്ന അനുഭവങ്ങളുമാണ്" എന്ന് അംബേദ്‌കർ എഴുതുന്നുണ്ട് [10].

എണ്ണുക എന്നാൽ കൂട്ടായ്മയാണ് 
എണ്ണുക എന്നാൽ അംഗീകാരമാണ്
എണ്ണുക എന്നാൽ നീതിയാണ്.

അനുഭവപരമായ അടിസ്ഥാനം: ബീഹാർ ജാതി സർവ്വേ (2022)

ബീഹാർ ജാതി സെൻസസ് പ്രകാരം ജാതി ശതമാനം ഇപ്രകാരമാണ്:
OBCs = 27.12%
അതിപിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾ (EBCs) = 36.01% (OBC + EBC = 63.13%)
പട്ടികജാതി (SCs) = 19.65%
പട്ടികവർഗ്ഗം (STs) = 1.68%
ജനറൽ വിഭാഗം (സവർണ്ണർ) = 15.52%
മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ 84.49 ശതമാനവും പിന്നാക്ക/ദളിത് വിഭാഗങ്ങളാണെന്ന് ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. സവർണ്ണർ ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമാണ്.

കർണാടക ജാതി സെൻസസ്

കർണാടകയിലെ റിപ്പോർട്ടുകൾ ഔദ്യോഗികമായി പുറത്തുവന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും സൂചനകൾ ഇപ്രകാരമാണ്:

OBCs = 70%
SCs = 18.2%
STs = 7.1%
മുസ്ലീങ്ങൾ = 12.58%
ജനറൽ വിഭാഗം (സവർണ്ണർ) = 4.9%

കർണാടകയിലും ഒബിസി വിഭാഗങ്ങൾ മാത്രം വ്യക്തമായ ജനാധിപത്യ ഭൂരിപക്ഷം വരുന്നു. ഒബിസി സംവരണം 32-ൽ നിന്ന് 51 ശതമാനമായും മുസ്ലീം സംവരണം 8 ശതമാനമായും ഉയർത്താൻ ഇത് വഴിയൊരുക്കുന്നു. ഇത് സുപ്രീം കോടതിയുടെ 50 ശതമാനം പരിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് പുതിയ മാനം നൽകുന്നു. അഖിലേന്ത്യാ ജാതി സെൻസസ് നടപ്പിലാക്കുന്നത് ദേശീയ സംവരണ പരിധി 85 ശതമാനമായി ഉയർത്തണമെന്ന ആവശ്യത്തിന് വലിയ കരുത്ത് പകരും.

ബീഹാറിലെയും കർണാടകയിലെയും മാതൃകകൾ പിന്തുടർന്ന് ഒരു അഖിലേന്ത്യാ ജാതി സെൻസസ് നടപ്പിലാക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദേശീയ സംവരണ പരിധി 47.5 ശതമാനത്തിൽ നിന്നും ഏകദേശം 85 ശതമാനമായി ഉയർത്തണമെന്ന ആവശ്യത്തിന് അത് വലിയ കരുത്ത് പകരും. വെറും രാഷ്ട്രീയ അവകാശവാദങ്ങൾക്ക് പകരം നിഷേധിക്കാനാവാത്ത ജനസംഖ്യാപരമായ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആ ആവശ്യത്തെ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ ഇതിലൂടെ സാധിക്കും.

ബീഹാർ ജാതി സർവ്വേ (2022) പ്രകാരമുള്ള ജനസംഖ്യാ കണക്കുകൾ.

വലിയ സംഖ്യകളുടെ നിയമം (The Law of Large Numbers)

ഇയാൻ ഹാക്കിംഗ് 'വലിയ സംഖ്യകളുടെ നിയമത്തിന്റെ' കണ്ടെത്തലിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം നിരീക്ഷിക്കുന്നു: [11]

"പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹിക പ്രതിഭാസങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ എണ്ണൽ - അഥവാ 'അക്കങ്ങളുടെ പ്രവാഹം' (Avalanche of numbers) - സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളിലെ കൃത്യതകളെ ദൃശ്യമാക്കി. വലിയ തോതിലുള്ള എണ്ണത്തിലൂടെ മാത്രം ദൃശ്യമാകുന്ന നിയമതുല്യമായ പാറ്റേണുകൾക്ക് ഇത് ജന്മം നൽകി." സമൂഹം സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, സംഖ്യകൾ പുതിയ ക്രമങ്ങളെ ദൃശ്യവും പ്രവർത്തനക്ഷമവുമാക്കുമെന്ന് ഹാക്കിംഗ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അദൃശ്യമായിരുന്ന സാമൂഹിക ക്രമങ്ങളെ ഇത് 'വായിച്ചെടുക്കാൻ' (Legible) കഴിയുന്ന ജനതയായി മാറ്റുന്നു. ഈ വിജ്ഞാനശാസ്ത്രപരമായ കരുത്താണ് ജാതി സെൻസസിനെ ഒരു ഭരണപരമായ വ്യായാമത്തിന് പകരം വിനാശകരമായ ഒരു പ്രക്രിയയാക്കി മാറ്റുന്നത്.

ഫ്രഞ്ച് ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനായ സിമിയോൺ ഡെനിസ് പോയിസൺ ആണ് 'വലിയ സംഖ്യകളുടെ നിയമം' എന്ന പേര് നൽകിയത്.[12] ധാരാളം സ്വതന്ത്ര സാമ്പിളുകളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങളുടെ ശരാശരി യഥാർത്ഥ മൂല്യത്തിലേക്ക് (True Value) അടുക്കുന്നുവെന്ന് ഈ നിയമം വ്യക്തമാക്കുന്നു. നിരീക്ഷണങ്ങൾ കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് അനുപാതങ്ങൾ സുസ്ഥിരമാകുന്നു; യാദൃശ്ചികത ക്രമത്തിലേക്ക് മാറുകയും സത്യം ഒരു അനുപാതമായി തെളിയുകയും ചെയ്യുന്നു. വ്യക്തിഗത തലത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നതോ അപ്രസക്തമോ ആയി തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ, വലിയ തോതിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഘടനയായി വെളിപ്പെടുന്നു. ഓരോ അസമത്വ വ്യവസ്ഥയും ഒരു മിഥ്യാധാരണയിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്: 'അനേകർ ചേർന്നാലും ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല' എന്ന ധാരണ. ജാതി 3,000 വർഷമായി നിലനിന്നത് അത് എണ്ണപ്പെടാത്തതുകൊണ്ടാണ്. അത് ആചാരപരമായ മൂടൽമഞ്ഞിലും അതിഭൗതികമായ ശ്രേണികളിലും പരമ്പരാഗത അധികാരങ്ങളിലും ഒളിച്ചിരുന്നു. ഈ അതിഭൗതിക ക്രമത്തിനെതിരെയുള്ള ലളിതമായ ഗണിത സത്യമാണ് വലിയ സംഖ്യകളുടെ നിയമം.

സമൂഹത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ ഈ നിയമത്തിന് ഒരു അഗ്നിപർവ്വതത്തിന് സമാനമായ കരുത്തുണ്ട്. ജനസംഖ്യ പൂർണ്ണമായും കൃത്യമായും എണ്ണപ്പെടുമ്പോൾ, ജനസംഖ്യാ അനുപാതത്തിന് വിരുദ്ധമായ അധികാരം ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി അസാധ്യമായിത്തീരും. ജാതി സെൻസസ് ചെയ്യുന്നത് ഇതേ ധർമ്മമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ സവർണ്ണർ കാലങ്ങളായി ഒരു 'രാഷ്ട്രീയ വൈകല്യം' (Political anomaly) ആയിട്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്: സമ്പൂർണ്ണ ആധിപത്യം നടത്തുന്ന ഒരു ന്യൂനപക്ഷം. അവരുടെ അധികാരം നിലനിൽക്കുന്നത് 'അദൃശ്യതയിലാണ്' - ജാതിയെ ഒരു വിശുദ്ധ ശ്രേണിയിൽ നിന്നും സംഖ്യാപരമായ അനുപാതത്തിലേക്ക് മാറ്റാൻ അവർ വിസമ്മതിക്കുന്നു. എന്നാൽ വലിയ തോതിൽ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുമ്പോൾ ഈ മിഥ്യാധാരണ അതിജീവിക്കില്ല. അനുപാതങ്ങൾ സുസ്ഥിരമാകും. ആധിപത്യം എന്നത് ഒരു 'സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് അതിക്രമം' (Statistical atrocity) ആയി വെളിപ്പെടും.

ഈ കൂടിച്ചേരലിലൂടെ, ഇതുവരെ 'ചിതറിക്കിടക്കുന്നവർ' എന്നും 'അശുദ്ധരെന്നും' വിളിക്കപ്പെട്ട കീഴ്ജാതിക്കാർ, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലെ 'തേർഡ് എസ്റ്റേറ്റിന്റെ' ഉണർവിന് സമാനമായ ഒരു മാറ്റത്തിന് വിധേയരാകുന്നു. പ്രാദേശികമായ ചെറിയ തലങ്ങളിൽ അവർ 'ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു'. എന്നാൽ ദേശീയ തലത്തിൽ അവർ അതിശക്തമായ ഭൂരിപക്ഷമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഇത് പ്രതീകാത്മകമായല്ല, മറിച്ച് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. 2022-ൽ ദിവ്യ ദ്വിവേദി ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ കാരണമിതാണ്: ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യം വിപ്ലവത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഫ്രാൻസിനോട് സമാനമാണ്. സാമൂഹിക ക്രമത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന, പാരമ്പര്യമായി ലഭിക്കുന്ന അധികാരങ്ങളെ തകർക്കുന്ന ഒരു 'ഫ്രഞ്ച് മോഡൽ' വിപ്ലവമില്ലാതെ ഇന്ത്യക്ക് ഈ നിശ്ചലാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാനാവില്ല. അതായത്, ഒരു അധികാരക്കൈമാറ്റത്തിന് പകരം ഒരു സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിന് മാത്രമേ ജാതി വ്യവസ്ഥയെ തകർക്കാൻ കഴിയൂ.[13]

ഇവിടെ സവർണ്ണരുടെ അധികാരം അവരുടെ യഥാർത്ഥ സംഖ്യാപരമായ പങ്കിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നു. 'ഒന്നുമല്ലാതാവുക' എന്നാൽ അന്യായമായ അധികലാഭങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുക എന്നാണർത്ഥം. ഭൂരിപക്ഷം എന്നാൽ 'എല്ലാം' ആയി മാറുന്നത് ഒരു കെട്ടുകഥയിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് സംഖ്യകളുടെ ഏകീകരണത്തിലൂടെയാണ്. പ്രാതിനിധ്യം, സംവരണം, പുനർവിതരണം, സ്ഥാപനപരമായ പുനർനിർമ്മാണം എന്നിവ വെറും ആശയങ്ങളല്ല, മറിച്ച് യുക്തിപരമായ അനന്തരഫലങ്ങളായി മാറുന്നു. അധികാരവും ഭൂമിയും സമ്പത്തും അവകാശങ്ങളും തൊഴിലും മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതിനെതിരെയുള്ള 'നഷ്ടപരിഹാരത്തിനായുള്ള' (Reparation) ആവശ്യങ്ങൾ അധികാരം കൈയാളുന്നവർക്ക് കൂടുതൽ മാരകമായിത്തീരും.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ ജാതി സെൻസസ് എന്നത് കൃത്യമായ അർത്ഥത്തിൽ ഒരു വിപ്ലവകരമായ ഉപകരണമാണ്. അത് അതിഭൗതിക ശ്രേണികളെ മാറ്റി ഗണിതസത്യത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. 1789-ലെ വിപ്ലവം പോലെ, രാഷ്ട്രം എന്നത് അതിന്റെ പേരിൽ ഭരണം നടത്തിയവരല്ല, മറിച്ച് അതിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവരാണെന്ന് ഇത് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. സംഖ്യകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, 'ഇന്ത്യ എന്ന രാഷ്ട്രം എന്താണ്' എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരേയൊരു ഉത്തരമേ ഉണ്ടാകൂ: 'കീഴ്ജാതി ഭൂരിപക്ഷം'.

ഫ്രാൻസ് ഫാനൻ (Frantz Fanon) 'അസ്തിത്വമില്ലാത്ത മേഖല' (Zone of non-being) എന്ന് വിളിച്ച ഇടത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ഈ മണ്ണിന്റെ യഥാർത്ഥ മക്കളാണവർ. അവരുടെ ജീവിതം വെറും അധ്വാനമായും അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ അശുദ്ധമായും മാത്രം കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. അവർ കുറവായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവർ ഒരുപാടുള്ളതുകൊണ്ടാണ് അവരെ അദൃശ്യരാക്കി മാറ്റിയത്. ആ അദൃശ്യത ബലം പ്രയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയതാണ്; അവരുടെ അഭാവം ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിച്ചതാണ്.[14]

ജാതി സെൻസസ് ചിതറിക്കിടക്കുന്നവയെ ശേഖരിക്കുകയും നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആചാരങ്ങൾ പൊടിപടലങ്ങളാക്കി മാറ്റിയവയെ ദൃശ്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ നിമിഷം, ഇന്ത്യ ഒരു ബ്രാഹ്മണ്യ സ്വത്തല്ലാതാവുകയും ഒരു യഥാർത്ഥ റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ ഇന്ത്യ എന്നാൽ കെട്ടുകഥകളാൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഒന്നായി മാറും. ജനസംഖ്യയുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യം അവിടെ രൂപപ്പെടും.

ജാതി സെൻസസ് എന്നത് കേവലം ഒരു സർവ്വേയല്ല; അതൊരു വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. നിങ്ങൾ എന്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നോ ആരെ ആരാധിക്കുന്നുവെന്നോ ഏത് മിത്താണ് നിങ്ങൾക്ക് പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതെന്നോ അത് ചോദിക്കുന്നില്ല - നിങ്ങൾ എത്ര പേരുണ്ട് എന്ന് മാത്രമാണ് അത് ആരായുന്നത്. ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നതോടെ, പുരാതനമായ ആ മന്ത്രശക്തി തകരുന്നു. ഭൂരിപക്ഷമെന്ന വ്യാജേന ഭരണം നടത്തിയ ചുരുക്കം ചിലർ ന്യൂനപക്ഷമാണെന്ന് വെളിപ്പെടുന്നു; ഇതുവരെ മായ്ക്കപ്പെട്ടുപോയ അനേകർ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ യാഥാർത്ഥ്യമായി ഉദിച്ചുയരുന്നു. ആ നിമിഷം, ജാതി അതിന്റെ അതിഭൗതികത (Metaphysics) നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു 'സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് അതിക്രമം' (Statistical atrocity) ആയി മാറുന്നു. പകൽ കഴിഞ്ഞ് രാത്രി വരുന്നതുപോലെ അക്കങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് നിയമം വരുന്നു. പ്രാതിനിധ്യം എന്നത് ഒരു ഔദാര്യമല്ലാതാകുകയും അതൊരു ഗണിതമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ദീർഘകാലമായി മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട നഷ്ടപരിഹാരം (Reparation) എന്നത് പ്രതികാരമായല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രപരമായ ഒരു കണക്കുപുസ്തക പരിശോധനയായി (Bookkeeping) ഉയർന്നുവരുന്നു. ഇതുകൊണ്ടാണ് സവർണ്ണ ജാതിക്കാർ ജാതി സെൻസസിനെ അന്ത്യവിധിക്ക് സമാനമായ ഭീതിയോടെ നോക്കിക്കാണുന്നത്. കാരണം, ഒരിക്കൽ എണ്ണപ്പെട്ടാൽ കീഴ്ജാതിക്കാർ എന്നത് വിധിയോ കർമ്മമോ നിശബ്ദതയോ അല്ല - അവർ തെളിവുകളാൽ സ്ഥാപിതമായ അധികാരമാണ്. ജാതി ജനിച്ചത് മിത്തുകളിലാണ്; അത് മരിക്കുന്നത് അക്കങ്ങളിലായിരിക്കും. അത് മരിക്കുമ്പോൾ ആരും ദുഃഖിക്കില്ല; പകരം അത് ഓഡിറ്റ് ചെയ്യപ്പെടും.

മുറെ ഫോർസിത്ത് (Murray Forsyth) വിശേഷിപ്പിച്ചതുപോലെ ജാതി എന്നത് ഒരു 'ആശയങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥ' (System of ideas) ആയിട്ടാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് - ശ്രേണീബദ്ധമായ വ്യവസ്ഥ സ്വാഭാവികമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുകയും അതിനെ വിമർശനങ്ങൾക്ക് അതീതമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു അടഞ്ഞ പ്രത്യയശാസ്ത്ര പ്രപഞ്ചമാണത്.[15]

എണ്ണുക (Enumeration) എന്നത് ഈ വ്യവസ്ഥയോട് അതിന്റെ നിബന്ധനകൾക്കനുസരിച്ച് സംവദിക്കാനുള്ള വിസമ്മതമാണ്. ജാതിയെ പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രപരമായ (Cosmological) ഒന്നായി കാണുന്നതിന് പകരം സംഖ്യാപരമായി കാണാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നതിലൂടെ, ജാതി സെൻസസ് ആ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടച്ചുപൂട്ടലിനെ തകർക്കുന്നു. പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച ആധിപത്യത്തെ അനുപാതം, അധികാരം, സംവരണം, പ്രാതിനിധ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമാക്കി അത് മാറ്റുന്നു.

ഒരു അഖിലേന്ത്യാ ജാതി സെൻസസ് നടപ്പിലാക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ സവർണ്ണ വിഭാഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അങ്ങേയറ്റം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നായിരിക്കും. അധികാരവും സമ്പത്തും സ്ഥാപനങ്ങളും കുത്തകയാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നവർ കേവലം ഒരു ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമാണെന്ന ദീർഘകാലമായി ഒളിച്ചുവെക്കപ്പെട്ട സത്യം ആ നഗ്നമായ അക്കങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തും. അപ്പോൾ ഈ ന്യൂനപക്ഷത്തിന് മുന്നിൽ രണ്ട് ലളിതമായ വഴികളേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ: ഒന്നുകിൽ യാതൊരു ജനവിധിയില്ലാതെ തങ്ങൾ കൈയടക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥാനങ്ങൾ സമാധാനപരമായി തിരിച്ചുനൽകുക; അല്ലെങ്കിൽ, ഒടുവിൽ ദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ട യഥാർത്ഥ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അതിശക്തമായ സമ്മർദ്ദത്തെ നേരിടാൻ തയ്യാറെടുക്കുക.

ഒരിക്കൽ കീഴ്ജാതിക്കാർ തങ്ങളുടെ സംഖ്യാപരമായ ഔന്നത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ - ചരിത്രത്തിന് മുകളിൽ ഒരു ആകാശം പോലെ അവർ ഉയർന്നു കഴിഞ്ഞാൽ - പിന്നെ നിശബ്ദരായി ഉറങ്ങാൻ അവർക്ക് കഴിയില്ല. അവർ ഉണരും, സ്വന്തം എണ്ണത്തിന്റെ കരുത്തിൽ നിവർന്നു നിൽക്കും, തങ്ങളിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവയെല്ലാം അവർ തിരിച്ചുപിടിക്കും.