കേരളത്തിന്റെ ധനസ്ഥിതി സംബന്ധിച്ച് 2026-ൽ പുറപ്പെടുവിച്ച ധവളപത്രം പൊതുക്കടം, റവന്യൂ കമ്മി, കിഫ്ബി (KIIFB), പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ട്രഷറി പ്രതിസന്ധി, കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന ധനകാര്യ ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമേറിയ ചർച്ചകൾക്ക് ഇതിനകം തന്നെ വഴിതുറന്നിട്ടുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, ഈ വിപുലമായ ധനകാര്യ സംവാദങ്ങൾക്കിടയിൽ നിഗൂഢമായി കിടക്കുന്നതും അടിയന്തിര പൊതുശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നതുമായ മറ്റൊരു ചോദ്യമുണ്ട്: കേരളത്തിലെ പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ വികസനച്ചെലവുകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നത്?

ഇത് കേവലം സാങ്കേതികമായ ഒരു അക്കൗണ്ടിംഗ് പ്രതിസന്ധിയല്ല; മറിച്ച്, ഇത് 'കേരള മോഡൽ' വികസന സങ്കല്പത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയെത്തന്നെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. കേരളത്തിന്റെ വികസന ഖ്യാതി കെട്ടിപ്പടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് കേവലം സാക്ഷരത, ആരോഗ്യം, സാമൂഹിക ക്ഷേമം എന്നിവയുടെ ആകെത്തുകയെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല; മറിച്ച്, വ്യവസ്ഥാപിതമായ പൊതു ഇടപെടലുകളിലൂടെ സാമൂഹികമായ വിവേചനങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കാനും ചരിത്രപരമായി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ അവസരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കാനും സാധിക്കും എന്ന ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധതയിന്മേലാണ്. നിലവിലെ ധനപ്രതിസന്ധി ഈ സുപ്രധാനമായ പ്രതിബദ്ധതയെയാണ് ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതെങ്കിൽ, ഈ പ്രതിസന്ധി കേവലം സാമ്പത്തികം മാത്രമല്ല—അതൊരു സാമൂഹിക നീതിയുടെ പ്രതിസന്ധിയായി പരിണമിക്കുന്നു.

ബജറ്റിലെ സാധാരണ ക്ഷേമപദ്ധതികൾ പോലെയുള്ള ഒന്നല്ല പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിയും (SCSP) പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിയും (TSP). അവ ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിത വികസനത്തിനായുള്ള നിർണ്ണായക ഉപാധികളാണ്. വികസനച്ചെലവുകളുടെ കൃത്യവും ആനുപാതികവുമായ വിഹിതം പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാകുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. കേരളത്തിന്റെ ആസൂത്രണ ചട്ടക്കൂട് (Planning Framework) അനുസരിച്ച്, സംസ്ഥാന പ്ലാൻ വിഹിതത്തിന്റെ 9.81 ശതമാനം പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിക്കായും, 2.83 ശതമാനം പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിക്കായും മാറ്റിവെച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. ഇത് രണ്ടും ചേർന്ന് ആകെ സംസ്ഥാന പ്ലാൻ വിഹിതത്തിന്റെ 12.64 ശതമാനം വരും.

ഈ നയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വം വളരെ ലളിതമാണ്. ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനകളും വിവേചനങ്ങളും നേരിട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളെ പൊതുവായ വികസനച്ചെലവുകളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുക്കാനാവില്ല. അവർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം, ഭവനനിർമ്മാണം, ആരോഗ്യം, ഉപജീവനമാർഗ്ഗങ്ങൾ, പ്രാദേശിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പിന്തുണ, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്നിവയിൽ കൃത്യമായ ലക്ഷ്യത്തോടെയുള്ള പൊതു നിക്ഷേപങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങളുടെ തിരുത്തൽ വിദ്യാഭ്യാസപരവും സാമ്പത്തികവുമായ താല്പര്യങ്ങൾ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിക്കാനും അവരെ സാമൂഹിക അനീതികളിൽ നിന്നും എല്ലാവിധ ചൂഷണങ്ങളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കാനും ഭരണകൂടത്തോട് നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 46-ാം അനുച്ഛേദത്തിന് (Article 46) തികച്ചും അനുസൃതമാണിത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ധവളപത്രത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള തെളിവുകൾ അതീവ ആശങ്കാജനകമാണ്. പട്ടികജാതി/പട്ടികവർഗ്ഗ/പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും ക്ഷേമത്തിനായുള്ള ആസൂത്രണച്ചെലവുകളുടെ (Plan Expenditure) വിഹിതം 2017-18 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിലെ 9.24 ശതമാനത്തിൽ നിന്നും 2025-26 ആയപ്പോഴേക്കും (പുതുക്കിയ കണക്ക് പ്രകാരം) കേവലം 3.85 ശതമാനമായി കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞുവെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ വിപുലമായ വിഭാഗത്തിൽ പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗക്കാർ മാത്രമല്ല, ഒ.ബി.സി, ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും, ഇത്രയും വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് ആകെ നൽകുന്ന ക്ഷേമവിഹിതം പോലും പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗക്കാർക്ക് മാത്രം ലഭിക്കേണ്ട 12.64 ശതമാനം എന്ന നിശ്ചിത വിഹിതത്തേക്കാൾ വളരെ താഴെയാണ്.

ഇതിനർത്ഥം, ഇത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പദ്ധതിയുടേയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രത്യേക വകുപ്പിന്റേയോ മാത്രം പ്രവർത്തനക്ഷമതക്കുറവല്ലിത്; മറിച്ച്, കേരളത്തിന്റെ ആകെ പ്ലാൻ വിഹിതത്തിനുള്ളിൽ സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ചെലവുകൾക്ക് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പൊതുവായതും  ഘടനാപരവുമായ ദുർബലപ്പെടലിലേക്കാണ് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.

ക്ഷേമച്ചെലവുകളുടെ വിഹിതത്തിലുണ്ടാകുന്ന ഘടനാപരമായ ഇടിവ്

ധവളപത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നത് ക്ഷേമച്ചെലവുകളിൽ വലിയൊരു ഇടിവാണ് ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്നാണ്. 2017-18 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ ആകെ പ്ലാൻ വിഹിതത്തിന്റെ 9.24 ശതമാനം പട്ടികജാതി/പട്ടികവർഗ്ഗ/പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും ക്ഷേമച്ചെലവുകൾക്കായി വിനിയോഗിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ 2025-26 ആയപ്പോഴേക്കും ഇത് കേവലം 3.85 ശതമാനമായി കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ പദ്ധതികൾക്കായി മാറ്റിവെക്കേണ്ട 12.64 ശതമാനം എന്ന കണക്കുമായി താരതമ്യം ചെയ്താൽ, മുൻപ് ഈ വിഹിതത്തിന്റെ 73 ശതമാനത്തോളം തുക ലഭിച്ചിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ അത് വെറും 30 ശതമാനമായി ചുരുങ്ങി എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.

പട്ടിക 1 : പട്ടികജാതി/പട്ടികവർഗ്ഗ/പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും ക്ഷേമത്തിനായുള്ള പ്ലാൻ വിഹിതം: പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിയുമായുള്ള ഒരു താരതമ്യ പഠനം.

ഉറവിടം: ഗവൺമെന്റ് ഓഫ് കേരള (2026), ടേബിൾ 6.5-ൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ അടിസ്ഥാനമാക്കി ലേഖകർ കണക്കാക്കിയത്.
കുറിപ്പ്: യഥാർത്ഥ വിഹിതം എന്ന് പറയുന്നത് പട്ടികജാതി, പട്ടികവർഗ്ഗ, പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എന്നിവരെയെല്ലാം ചേർത്തുള്ള വലിയൊരു വിഭാഗത്തിനാണ്. എന്നാൽ, 12.64 ശതമാനം എന്ന മാനദണ്ഡമാകട്ടെ പട്ടികജാതി, പട്ടികവർഗ്ഗ പദ്ധതികൾക്ക് (SCSP & TSP) മാത്രമായി മാറ്റിവെക്കേണ്ട ആകെ വിഹിതമാണ്.

ഒന്നാമത്തെ പട്ടിക വളരെ സൂക്ഷ്മമായി വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിനർത്ഥം പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിക്കും പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിക്കും മാത്രമായി 3.85% ലഭിച്ചു എന്നല്ല. ധവളപത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന വിഭാഗം കൂടുതൽ വിപുലമായ ഒന്നാണ്. എന്നാൽ അതുതന്നെയാണ് ഈ കണക്കുകളെ ഏറെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നതാക്കുന്നതും. പട്ടികജാതി, പട്ടികവർഗ്ഗ, പിന്നാക്ക ജനവിഭാഗങ്ങൾ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എന്നിവരെയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചേർത്തുള്ള ഈ വലിയ വിഭാഗത്തിന്റെ ആകെ വിഹിതം പോലും വെറും 3.85 ശതമാനത്തിലേക്ക് താഴുകയാണെങ്കിൽ, പ്ലാൻ പദ്ധതികളിൽ ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിത ക്ഷേമപദ്ധതികൾക്ക് നൽകിവന്ന മുൻഗണന വലിയ രീതിയിൽ കുറഞ്ഞുപോയി എന്ന് വ്യക്തമാണ്.

ഇവിടെയാണ് ധനപരമായ ഞെരുക്കം എന്നത് സാമൂഹികമായി വിവേചനപരവും അസമത്വപൂർണ്ണവുമായി മാറുന്നത്. ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് വിഭവക്ഷാമം നേരിടാം. എന്നാൽ സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സുകൾ പരിമിതപ്പെടുമ്പോൾ, ഏത് ചെലവുകളാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്, ഏത് ചെലവുകളാണ് മാറ്റിവെക്കപ്പെടുന്നത്? അതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ട നിർണ്ണായകമായ ചോദ്യം.

ഡൗണട്ട് ഇക്കണോമിക്സിന്റെ (Doughnut Economics) സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടിലൂടെയും നമുക്ക് ഈ പ്രതിസന്ധിയെ വിശകലനം ചെയ്യാവുന്നതാണ്. കേറ്റ് റാവർത്തിന്റെ (Kate Raworth) ഈ സിദ്ധാന്ത പ്രകാരം, യഥാർത്ഥ വികസനം എന്നാൽ സാമൂഹിക അടിത്തറയ്ക്കും (Social Foundation) പാരിസ്ഥിതിക പരിധിക്കും (Ecological Ceiling) ഇടയിൽ മാനവരാശിക്കായി ഒരു "സുരക്ഷിതവും നീതിയുക്തവുമായ ഇടം" (Safe and Just Space) സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്. നിലവിലെ സാഹചര്യത്തിൽ, ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിത ക്ഷേമച്ചെലവുകളിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള കുത്തനെയുള്ള ഇടിവ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, കേരളത്തിലെ പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ (SC/ST) ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹിക അടിത്തറയിൽ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള ഗുരുതരമായ ന്യൂനതകളെയാണ്.

പട്ടികജാതി/പട്ടികവർഗ്ഗ/പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും ആകെ ക്ഷേമവിഹിതം, 12.64% എന്ന SCSP, TSP വിഹിതവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വെറും 3.85%-ലേക്ക് താഴുകയും, പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതികൾക്ക് മാത്രമായി 7,257 കോടിയിലധികം രൂപയുടെ സഞ്ചിത കുറവ് രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഈ പ്രതിസന്ധി കേവലം ധനപരമായ ചുരുക്കൽ മാത്രമല്ല; മറിച്ച്, എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമഗ്ര വികസനത്തിന് അനിവാര്യമായ സുരക്ഷിതവും നീതിയുക്തവുമായ ഇടത്തിൽ നിന്നുള്ള വ്യതിചലനം കൂടിയാണ്.

അപര്യാപ്തമായ ചെലവ്: വിനിയോഗത്തിലെ പ്രതിസന്ധികൾ

ധനസഹായം അനുവദിക്കുക എന്നത് ആദ്യത്തെ പടി മാത്രമാണ്. അനുവദിച്ച തുക ഫലപ്രദമായും സമയബന്ധിതമായും ചെലവഴിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെയും ധവളപത്രം ഗുരുതരമായ ആശങ്കകളാണ് ഉയർത്തുന്നത്.

2017-18 നും 2024-25 നും ഇടയിൽ പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിയുടെ ആകെ വിഹിതം 22,817.39 കോടി രൂപയായിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെലവഴിച്ചത് 17,864.97 കോടി രൂപ മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിലുണ്ടായ സഞ്ചിത കുറവ് (Cumulative Shortfall) 4,952.42 കോടി രൂപയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് 2019-20 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ, പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിയുടെ വിനിയോഗം 49.60% ശതമാനമായി കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു. താരതമ്യേന മെച്ചപ്പെട്ട വർഷങ്ങളിൽപ്പോലും വിഹിതം പൂർണ്ണമായി വിനിയോഗിക്കാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് സാധിച്ചിട്ടില്ല.

പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിയുടെ അവസ്ഥയും സമാനമായ രീതിയിൽ ആശങ്കാജനകമാണ്. 2017-18 നും 2024-25 നും ഇടയിൽ ഈ ഉപപദ്ധതിയുടെ ആകെ വിഹിതം 7,354.60 കോടി രൂപയായിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെലവഴിക്കാൻ സാധിച്ചത് 5,049.99 കോടി രൂപ മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിലുണ്ടായ സഞ്ചിത കുറവ് 2,304.61 കോടി രൂപയാണ്. പദ്ധതി വിനിയോഗം 2019-20 ൽ 55.68% ശതമാനമായും, വീണ്ടും 2023-24 ൽ 56.29% ശതമാനമായും കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു.

ചുരുക്കത്തിൽ, 2017-18 മുതൽ 2024-25 വരെയുള്ള കാലയളവിൽ പട്ടികജാതി  ഉപപദ്ധതി (SCSP), പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതി (TSP) എന്നിവയുടെ ആകെ വിനിയോഗത്തിലുണ്ടായ ആകെ കുറവ് 7,257 കോടിയിലധികം രൂപയാണ്. ഇത് സാമ്പത്തിക വർഷാവസാനമുണ്ടാകുന്ന ചെറിയൊരു അക്കൗണ്ടിംഗ് ക്രമീകരണം (Year-end Adjustment) മാത്രമല്ല; മറിച്ച്, സുസ്ഥിരമായ പൊതുനിക്ഷേപം ആവശ്യമുള്ള സമൂഹങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ വലിയൊരു വികസന അവസരമാണ് ഇതിലൂടെ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നത്.

പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിയിലുണ്ടാകുന്ന കുറവ് ഭവനനിർമ്മാണം, സ്കോളർഷിപ്പുകൾ, തൊഴിൽ നൈപുണ്യ വികസനം, പ്രാദേശിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ,  ഉപജീവന പദ്ധതികൾ അല്ലെങ്കിൽ വിദ്യാഭ്യാസപരമായ പിന്തുണ എന്നിവയിലെ കാലതാമസത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിയിലുണ്ടാകുന്ന കുറവ് ഇതിനേക്കാൾ ഗുരുതരമായ ആഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. കാരണം, ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളുടെ വികസനം എന്നത് ഭൂമി, വനാവകാശം, പോഷകാഹാരം, റസിഡൻഷ്യൽ സ്കൂളുകൾ, ആരോഗ്യ പരിരക്ഷ, കുടിവെള്ളം, റോഡുകൾ, കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണം എന്നിവയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. പല ആദിവാസി മേഖലകളിലും പൊതുചെലവഴിക്കലുകൾ എന്നത് കേവലമൊരു സഹായമല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടനാപരമായ വാഗ്ദാനങ്ങളും യഥാർത്ഥ വികസനവും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു പാലം കൂടിയാണ്.

ചിത്രം 1: ഡൗണട്ട് സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം: സുരക്ഷിതവും നീതിയുക്തവുമായ ഇടം.

ഉറവിടം: റാവർത്ത്, കെ. (2025). ദി ഇവോൾവിംഗ് ഡൗണട്ട് (The evolving doughnut). ഡൗണട്ട് ഇക്കണോമിക്സ് ആക്ഷൻ ലാബ്. https://doughnuteconomics.org/tools/the-evolving-doughnut

ഈ ലേഖനത്തിൽ, ഡൗണട്ട് ഘടനയെ (Doughnut framework) കേവലം ഒരു വിശകലന വീക്ഷണമായി മാത്രമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്: അതായത്, പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതി (SCSP), പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതി (TSP) എന്നിവയുടെ ചെലവഴിക്കലിലുണ്ടായ കുറവിനെ, കേരളത്തിൽ പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കായുള്ള 'സാമൂഹിക അടിത്തറയിൽ' (social foundation) സംഭവിച്ച വീഴ്ചയായാണ് ഇവിടെ വിലയിരുത്തുന്നത്.

കിഫ്ബി ഇതിന് പകരമായി മാറുന്നുണ്ടോ? തെളിവുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത് 'ഇല്ല' എന്നാണ്

പ്ലാൻ വിഹിതം കുറഞ്ഞെങ്കിലും, കിഫ്ബി (KIIFB) വലിയ തോതിലുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസന നിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെ ഈ കുറവ് പരിഹരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം എന്നതാണ് ഇതിന് അനുകൂലമായി ഉന്നയിക്കാവുന്ന ഒരു വാദം. ബജറ്റ് പരിമിതികളെ മറികടക്കാനും മൂലധന നിക്ഷേപങ്ങൾ ത്വരിതപ്പെടുത്താനുമായി ഒരു പ്രത്യേക അടിസ്ഥാന സൗകര്യ ധനസഹായ സംവിധാനമായാണ് (Special Infrastructure Financing Mechanism) കിഫ്ബി രൂപീകരിച്ചത്. കിഫ്ബി അതിന്റെ പദ്ധതി നിർണ്ണയ പ്രക്രിയയിൽ ശക്തമായ സാമൂഹിക നീതി മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ, ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിത പ്ലാൻ വിഹിതത്തിലുണ്ടായ ഇടിവിനെ ഒരു പരിധിവരെ നികത്താൻ അതിന് സാധിക്കുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ, അങ്ങനെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണ് ധവളപത്രത്തിലെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ തെളിയിക്കുന്നത്.

പട്ടികജാതി വികസന വകുപ്പിന് കിഫ്ബിയിൽ നിന്നും വെറും 92 കോടി രൂപയുടെ പദ്ധതികൾക്ക് മാത്രമാണ് അനുമതി ലഭിച്ചത്. ഇത് ആകെ പദ്ധതി അനുമതിയുടെ 0.07% മാത്രമാണെന്ന് ശ്വേതപത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. കിഫ്ബിയുടെ ആകെ അനുമതി തുകയായ 1,19,412.47 കോടി രൂപയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇത് വീണ്ടും കണക്കാക്കുമ്പോൾ 0.077% എന്ന് ലഭിക്കുന്നു (ഇതിനെ കൃത്യമായി ക്രമീകരിച്ചാൽ 0.08% എന്ന് കണക്കാക്കാം). പട്ടികജാതി വികസന വകുപ്പിനായി യഥാർത്ഥത്തിൽ അനുവദിച്ച തുക 64 കോടി രൂപയാണ്; അതായത് ആകെ അനുവദിച്ച തുകയുടെ വെറും 0.07 ശതമാനമാണ്.

പട്ടികവർഗ്ഗ വികസന വകുപ്പിനാകട്ടെ, വെറും 49 കോടി രൂപയുടെ പദ്ധതികൾക്ക് മാത്രമാണ് അനുമതി ലഭിച്ചത്. ഇത് ആകെ പദ്ധതി അനുമതിയുടെ 0.04% മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ വിതരണം ചെയ്ത തുകയാകട്ടെ 18 കോടി രൂപയുമാണ്; അതായത് ആകെ വിതരണം ചെയ്ത തുകയുടെ കേവലം 0.02%.

ഇവയൊന്നും തന്നെ (പ്ലാൻ വിഹിതത്തിലുണ്ടായ കുറവ്) നികത്താൻ തക്കവണ്ണമുള്ള സാമ്പത്തിക പ്രവാഹങ്ങളല്ല (Compensatory Flows). ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിത പ്ലാൻ വിനിയോഗത്തിലുണ്ടായ ദുർബലപ്പെടലിനെ മറികടക്കാനുള്ള ഒരു തിരുത്തൽ സംവിധാനമായി (Corrective Mechanism) പ്രവർത്തിക്കാൻ കിഫ്ബിക്ക് സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണ് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്. വലിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസന പദ്ധതികൾക്കായി ഒരു സമാന്തര സംവിധാനം വഴി ധനസമാഹരണം നടത്തുന്ന വികസന തന്ത്രത്തെയാണ് കിഫ്ബി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ ഈ വിലയിരുത്തൽ അതീവ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. ഇത്തരം ഒരു സമാന്തര സംവിധാനത്തിന് വ്യക്തമായ സാമൂഹിക ഉൾപ്പെടുത്തൽ ബാധ്യതകൾ (Explicit Social Inclusion Obligations) നിശ്ചയിച്ചു നൽകാതിരുന്നാൽ, ആസൂത്രണ പ്രക്രിയയുടെ വിതരണാധിഷ്ഠിത അച്ചടക്കമാണ് (Distributive Discipline of Planning) അവിടെ ദുർബലപ്പെടുന്നത്.

അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം പ്രധാനപ്പെട്ടതുതന്നെയാണ്. റോഡുകൾ, പാലങ്ങൾ, ആശുപത്രികൾ, വിദ്യാലയങ്ങൾ, പൊതു കെട്ടിടങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് തനിയെ സാമൂഹിക നീതിയായി പരിണമിക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ ഉയർന്നുവരേണ്ട നിർണ്ണായകമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഇവയാണ്: ഈ പദ്ധതികൾ എവിടെയാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്? ഇതിന്റെ പ്രധാന ഗുണഭോക്താക്കൾ ആരാണ്? ചരിത്രപരമായി വിവേചനങ്ങൾ നേരിട്ട മേഖലകളെയാണോ ഈ പദ്ധതികൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്? ഇവ പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരത്തിൽ അളക്കാവുന്ന തരത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടോ? പദ്ധതികളുടെ മൂല്യനിർണ്ണയ പ്രക്രിയയിൽ (Project Appraisal) സാമൂഹിക നീതിയുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കാതിരുന്നാൽ, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ടുള്ള വികസന മാതൃകകൾ (Infrastructure-led Development), പൊതു നിക്ഷേപങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യമുള്ള പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുപോകാൻ ഇടയാക്കും.

സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി യാഥാർത്ഥ്യമാണ്; സാമൂഹിക മുൻഗണനകളും

കേരളം നേരിടുന്ന ധനപരമായ ഞെരുക്കം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഉയർന്ന പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ചെലവുകൾ (Committed Expenditure), കടം വീട്ടൽ ബാധ്യതകൾ, പെൻഷൻ ബാധ്യതകൾ, ട്രഷറിയിലെ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ, കുറഞ്ഞ മൂലധനച്ചെലവ്, കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന ധനകാര്യ നിയന്ത്രണങ്ങൾ എന്നിവയൊന്നും നമുക്ക് തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു പൊതുസംവാദത്തിൽ ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെല്ലാം അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി എന്നത് സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ചെലവഴിക്കലുകളെ ഏറ്റവും ഒടുവിൽ പരിഗണിക്കേണ്ട ഒന്നാക്കി മാറ്റാനുള്ള (Residual) ഒരു ഒഴികഴിവായിക്കൂടാ. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് പട്ടികജാതി  ഉപപദ്ധതിയും (SCSP) പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിയും (TSP) കൃത്യമായി രൂപീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ബജറ്റ് വിഹിതം ചുരുങ്ങുമ്പോൾ ചരിത്രപരമായി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയാണ് ഈ പദ്ധതികളുടെ ലക്ഷ്യം.

ധവളപത്രം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നിരീക്ഷണം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നുണ്ട്: സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ആകെ ചെലവഴിക്കലുകൾ മൊത്തം പ്ലാൻ വിഹിതത്തേക്കാൾ കൂടുതലായ വർഷങ്ങളിൽപ്പോലും, പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതികളുടെ ചെലവഴിക്കലുകളിൽ കുറവുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇതിനർത്ഥം, ഈ പ്രതിസന്ധിയെ വെറുമൊരു പണക്ഷാമം കൊണ്ട് മാത്രം വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നാണ്. മറിച്ച്, ഇത് വിഭവങ്ങൾ മുൻഗണനാക്രമത്തിൽ വിന്യസിക്കുന്നതിലെ പോരായ്മകളെയും, ഭരണപരമായ ശേഷിക്കുറവിനെയും, ഫണ്ട് അനുവദിക്കുന്നതിലെ കാലതാമസത്തെയും, പദ്ധതികളുടെ സന്നദ്ധതയില്ലായ്മയെയും (Project Readiness), വിവിധ പദ്ധതികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമായ ദൃശ്യതയെയും കൂടി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

ശമ്പളം, പെൻഷൻ, പലിശ നൽകൽ തുടങ്ങിയ പ്രതിബദ്ധതയുള്ള ചെലവുകൾ (Committed Expenditure) വെട്ടിച്ചുരുക്കുക എന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ കാര്യമാണ്. വലിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസന പദ്ധതികൾക്കാകട്ടെ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയമായ ദൃശ്യതയും കരാർപരമായ നിയമസാധുതയും (Contractual Force) വേഗത്തിൽ കൈവരാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിതമായ സാമൂഹിക വികസന പദ്ധതികളുടെ വിജയം എന്നത് ഭരണപരമായ തുടർനടപടികൾ, ഗുണഭോക്താക്കളെ കണ്ടെത്തൽ, തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ശേഷി, വിവിധ വകുപ്പുകൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം, കൃത്യസമയത്തുള്ള ഫണ്ട് ലഭ്യമാക്കൽ എന്നിവയെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഉടനടി രാഷ്ട്രീയമായ തിരിച്ചടികൾ ഉണ്ടാകാത്ത ഇത്തരം പദ്ധതികൾ മാറ്റിവെക്കാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ സാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇതിന്റെ സാമൂഹികമായ ആഘാതം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ബജറ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വേണ്ടത്ര ശബ്ദമില്ലാത്ത പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളാണ്.

ഇതുകൊണ്ടാണ് ഈ വിഷയം കേരളത്തിൽ പരസ്യമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്. കേരളം സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്തം കാണിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നതല്ല ഇവിടെ ചോദ്യം; തീർച്ചയായും കാണിക്കണം. മറിച്ച്, ഈ സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്തം സാമൂഹികമായ ഉത്തരവാദിത്തബോധത്തോടെ കൂടി പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് സാധിക്കുമോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

കേരളം എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?

ഒന്നാമതായി, പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതി (SCSP), പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതി (TSP) വിഹിതങ്ങളെ മറ്റ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വകമാറ്റാൻ പാടില്ലാത്ത പ്രതിബദ്ധതകളായി (Non-divertible Commitments) കണക്കാക്കണം. പദ്ധതി ചെലവഴിക്കൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട വിഹിതത്തേക്കാൾ താഴേക്ക് പോവുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ നിയമസഭയ്ക്ക് മുന്നിൽ പരസ്യമായി വിശദീകരിക്കാനും ഈ കുറവ് എങ്ങനെ പരിഹരിക്കുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കാനും സർക്കാരിന് നിയമപരമായ ബാധ്യതയുണ്ടായിരിക്കണം.

ഈ വരുന്ന 19-ാം തീയതി പുതിയ ബജറ്റ് അവതരിപ്പിക്കാനിരിക്കെ, ഈ വിഷയം വ്യക്തമായ ഒരു ബജറ്റ് നിർദ്ദേശമായിത്തന്നെ സർക്കാരിന് മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്: അതായത്, പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതികളുടെ ചെലവഴിക്കലിൽ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള സഞ്ചിത കുറവ് (Cumulative Shortfall) ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുകയും അത് ഘട്ടംഘട്ടമായി നികത്തുകയും വേണം. വരുന്ന ബജറ്റ് വാർഷിക അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള 9.81% SCSP യും 2.83% TSP യും പുനഃസ്ഥാപിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യേണ്ടത്; മറിച്ച്, മുൻവർഷങ്ങളിലെ ഫണ്ട് വിനിയോഗക്കുറവ് മൂലം പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ സമൂഹങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട വികസന അവസരങ്ങളെ കൃത്യമായി പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള വിശ്വസനീയമായ ഒരു കർമ്മരേഖ (Roadmap) കൂടി ബജറ്റിൽ പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

രണ്ടാമതായി, കേരളം എല്ലാ വർഷവും വ്യക്തവും സുതാര്യവുമായ ഒരു എസ്‌.സി.എസ്.പി-റ്റി.എസ്.പി ബജറ്റ് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് (SCSP–TSP Budget Statement) പ്രസിദ്ധീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ പ്രസ്താവനയിൽ ഓരോ പദ്ധതിയുടെയും ആകെ വിഹിതം, അനുവദിച്ച തുക, യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെലവഴിച്ച തുക, ലക്ഷ്യമിട്ട ഭൗതിക നേട്ടങ്ങൾ, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ, ഓരോ ജില്ല തിരിച്ചുള്ള വിതരണം എന്നിവ കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തണം. ഇത് കേവലം പദ്ധതികളുടെ ഒരു പട്ടിക മാത്രമായിരിക്കരുത്; മറിച്ച്, SCSP ഫണ്ടും TSP ഫണ്ടും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ പാലിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നതായിരിക്കണം.

മൂന്നാമതായി, വിനിയോഗിക്കാതെ അവശേഷിക്കുന്ന എസ്‌.സി.എസ്.പി, റ്റി.എസ്.പി ഫണ്ടുകൾ കണ്ടെത്താനും പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുമായി ഒരു പ്രത്യേക സംവിധാനം (Restoration Mechanism) രൂപീകരിക്കണം. ഫണ്ടുകൾ ചെലവഴിക്കാതെ ബാക്കിയാകുമ്പോൾ, അവ അടുത്ത ബജറ്റ് ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതോടെ വെറുതെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന സ്ഥിതി ഉണ്ടാകരുത്. അത്തരത്തിലുണ്ടാകുന്ന സഞ്ചിത കുറവിനെ (Cumulative Shortfall) പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ച വികസന അവസരങ്ങളുടെ നഷ്ടമായി (Opportunity Loss) ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുകയും, സമയബന്ധിതമായി അത് തിരുത്തുകയും വേണം.

നാലാമതായി, കിഫ്ബിയും ഭാവിയിൽ രൂപീകരിക്കാനിടയുള്ള മറ്റേതൊരു അടിസ്ഥാന സൗകര്യ ധനസഹായ സംവിധാനവും നിർബന്ധിതമായ സാമൂഹിക ഉൾപ്പെടുത്തൽ മാനദണ്ഡങ്ങൾ (Social Inclusion Criteria) ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരിക്കണം. പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ വികസനത്തിനായി ഒരു നിശ്ചിത ഇക്വിറ്റി വിഹിതം (Fixed Equity Window) മാറ്റിവെക്കുക, പ്രാദേശികമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥയുടെ തോത് (District Deprivation Weights) കണക്കിലെടുക്കുക, സാമൂഹികാഘാത വിലയിരുത്തൽ (Social Impact Appraisal) നടത്തുക എന്നിവയിലൂടെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസന നിക്ഷേപങ്ങൾ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളെ വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോകുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ സാധിക്കും.

അഞ്ചാമതായി, എസ്‌.സി.എസ്.പി., റ്റി.എസ്.പി. പദ്ധതികൾ കാര്യക്ഷമമായി നടപ്പിലാക്കുന്നതിനായി തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ വികേന്ദ്രീകൃത ആസൂത്രണ പാരമ്പര്യം അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ സമ്പത്തുകളിൽ ഒന്നാണ്. എന്നാൽ ആവശ്യമായ സാങ്കേതിക പിന്തുണ, കൃത്യസമയത്തുള്ള ഫണ്ട് ലഭ്യമാക്കൽ, സാമൂഹിക ഓഡിറ്റിംഗ് (Social Audit) എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാതെയുള്ള വെറും അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം കൊണ്ട് മാത്രം യഥാർത്ഥ നീതി നടപ്പാക്കാൻ കഴിയില്ല. പദ്ധതികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലും അവയുടെ പുരോഗതി നിരീക്ഷിക്കുന്നതിലും പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ശക്തമായ പങ്കാളിത്തവും ശബ്ദവും ഉണ്ടായിരിക്കണം.

ആറാമതായി, കേരളം വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക ഓഡിറ്റിംഗിനപ്പുറം ഫലാധിഷ്ഠിത ഓഡിംഗിലേക്ക് (Outcome Audit) മാറേണ്ടതുണ്ട്. അനുവദിച്ച പണം വെറുതെ ചെലവഴിച്ചോ എന്ന് മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരാ. മറിച്ച്, പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥകളിൽ ഭവന സാഹചര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെട്ടോ, സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളുടെ കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് കുറഞ്ഞോ, ആരോഗ്യ പരിരക്ഷാ സൗകര്യങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചോ, കുടിവെള്ളം കോളനികളിൽ എത്തിയോ, ഉപജീവനമാർഗ്ഗങ്ങൾ മെച്ചപ്പെട്ടോ, പ്രാദേശിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ ശക്തിപ്പെട്ടോ തുടങ്ങിയ യഥാർത്ഥ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഇവിടെ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടത്.

അവസാനമായി, എല്ലാ വർഷവും നിയമസഭയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു 'സാമൂഹിക നീതി ചെലവഴിക്കൽ റിപ്പോർട്ട്' (Social Justice Expenditure Report) സമർപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ റിപ്പോർട്ടിൽ ഭരണഘടനാപരമായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള വിഹിതം, യഥാർത്ഥത്തിൽ നടന്ന ചെലവഴിക്കൽ, സഞ്ചിത കുറവ്, കിഫ്ബിയും മറ്റ് ഏജൻസികളും നടത്തിയ വിനിയോഗം, ജില്ല തിരിച്ചുള്ള വിതരണം, അളക്കാവുന്ന തരത്തിലുള്ള ഫലങ്ങൾ എന്നിവ കൃത്യമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് രേഖപ്പെടുത്തണം. ഇത് ഭരണഘടനാപരമായ പ്രതിബദ്ധതയെ ബജറ്റധിഷ്ഠിതമായ ഉത്തരവാദിത്തമാക്കി (Budgetary Accountability) മാറ്റാൻ സഹായിക്കും.

ഉപസംഹാരം

സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്തമോ സാമൂഹിക നീതിയോ ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട ഒരു ഗതികേട് കേരളത്തിനില്ല; മറിച്ച്, ഇവ രണ്ടും ഒരുപോലെ നടപ്പിലാക്കാൻ സംസ്ഥാനം ബാധ്യസ്ഥമാണ്. ധനപരമായ അച്ചടക്കം അനിവാര്യമാണ് എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ, സാമ്പത്തികമായി ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് ഒരിക്കലും സാമൂഹിക നിരുത്തരവാദപരമായി പെരുമാറാൻ കഴിയുകയില്ല.

ധവളപത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള തെളിവുകൾ വ്യക്തമായ ഒരു ചിത്രമാണ് നമുക്ക് മുന്നിൽ നൽകുന്നത്. പട്ടികജാതി/പട്ടികവർഗ്ഗ/പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളുടെയും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെയും ആകെ ക്ഷേമവിഹിതം 9.24 ശതമാനത്തിൽ നിന്നും 3.85% ശതമാനമായി ഇടിഞ്ഞു. 2017-18 മുതൽ 2024-25 വരെയുള്ള കാലയളവിൽ പട്ടികജാതി ഉപപദ്ധതിയിലും പട്ടികവർഗ്ഗ ഉപപദ്ധതിയിലും മാത്രമായി മൊത്തം 7,257 കോടിയിലധികം രൂപയുടെ കുറവ് രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ വലിയ ഇടിവ് നികത്താൻ തക്കവണ്ണമുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ നൽകാൻ കിഫ്ബിക്കും സാധിച്ചിട്ടില്ല. ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യത്തിലേക്കാണ്: വിഭവങ്ങൾ പരിമിതപ്പെടുമ്പോൾ, ആരുടെ വികസനമാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്, ആരുടെ വികസനമാണ് മാറ്റിവെക്കപ്പെടുന്നത്?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം കൂടിയായിരിക്കും 'കേരള മോഡൽ' വികസന സങ്കല്പത്തിന്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുക. സാമൂഹിക നീതി എന്നത് ബജറ്റിന്റെ ആകെത്തുകയ്ക്ക് ഒടുവിൽ മാത്രം പരിഗണിക്കുന്ന ഒന്നായി മാറിയാൽ, കേരള മാതൃക എന്നത് സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിനായുള്ള സജീവമായ ഒരു പദ്ധതി എന്ന നിലയിലല്ല, മറിച്ച് കേവലം ചില സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളുടെ ശരാശരി നേട്ടം മാത്രമായി അവശേഷിക്കും. എന്നാൽ, ഈ ധവളപത്രത്തെ ഒരു തിരുത്തൽ അവസരമായി കണ്ടുകൊണ്ട് ലക്ഷ്യാധിഷ്ഠിത വികസനച്ചെലവുകളെ സംരക്ഷിക്കാനും, തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും, കിഫ്ബിയെ നവീകരിക്കാനും, പൊതുധനകാര്യ സംവിധാനങ്ങളെ കൂടുതൽ സുതാര്യവും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതുമാക്കാനും കേരളത്തിന് സാധിച്ചാൽ, അതിന്റെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതകളെ കൈവിടാതെ തന്നെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് കഴിയും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കേരളത്തിന്റെ ധനപ്രതിസന്ധി കേവലം കടത്തിന്റെയും കമ്മിയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രമല്ല ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്; മറിച്ച്, അത് ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അന്തസ്സ്, സാമൂഹിക നീതി, ജനാധിപത്യപരമായി ഉത്തരം പറയാനുള്ള ബാധ്യത എന്നിവയുടെ കൂടി വെളിച്ചത്തിൽ സംവാദം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്.

Selected References

Chathukulam, J., Reddy, M. G., & Rao, P. T. (2012). An assessment and analysis of Tribal Sub Plan (TSP) in Kerala. Centre for Economic and Social Studies.

Chathukulam, J. (2026). Integrating Doughnut Economics into People’s Planning: A Sustainable Development Paradigm for Kerala and Beyond. Indian Public Policy Review, 7(2), 44-55. [1, 2]

Drèze, J., & Sen, A. (2013). An uncertain glory: India and its contradictions. Princeton University Press.

Government of India. (1950/2024). The Constitution of India. Ministry of Law and Justice, Legislative Department.

Government of Kerala. (2026). Kerala’s fiscal health: A status report. Finance Department, Government of Kerala.

Isaac, T. M. Thomas, & Franke, R. W. (2000). Local democracy and development: People’s Campaign for decentralized planning in Kerala. LeftWord Books.

Raworth, K. (2017). Doughnut economics: Seven ways to think like a 21st-century economist. Random House Business.